مرگ رنگ

A color beside the night

رنگی کنار شب

has died without a word.

بی حرف مرده است.

A black bird has come from distant roads,

مرغی سیاه آمده از راه‌های دور

and sings from the high roof of the night of defeat.

می‌خواند از بلندی بام شب شکست

Drunk with victory, it has come along the road,

سرمست فتح آمده از راه

this sorrow-worshipping bird.

این مرغ غم‌پرست.

In this defeat of color,

در این شکست رنگ

the thread of every melody has broken.

از هم گسسته رشته هر آهنگ.

Only the fearless little bird's voice

تنها صدای مرغک بی‌باک

adorns the ear of simple silence

گوش سکوت ساده می‌آراید

with an earring of echo.

با گوشوار پژواک.

The black bird, come from distant roads,

مرغ سیاه آمده از راه‌های دور

has perched upon the high roof of the night of defeat,

بنشسته روی بام بلند شب شکست

like a stone, unmoving.

چون سنگ. بی تکان.

It has let its eye slip

لغزانده چشم را

over the tangled forms of its fancy.

بر شکل‌های درهم پندارش.

A strange dream torments it:

خوابی شگفت می‌دهد آزارش:

Flowers of color have sprung from the soils of night.

گل‌های رنگ سرزده از خاک‌های شب.

On the roads of fragrance,

در جاده‌های عطر

the breeze's foot has ceased to move.

پای نسیم مانده ز رفتار.

At every instant, seeking a deception, this sorrow-worshipping bird

هردم پی فریبی، این مرغ غم‌پرست

draws an image with the help of its beak.

نقشی کشد به یاری منقار.

A bond has broken.

بندی گسسته است.

A dream has shattered.

خوابی شکسته است.

The dream of the land

رؤیای سرزمین

has forgotten the tale

افسانه شکفتن گل‌های رنگ را

of the blossoming flowers of color.

از یاد برده است.

Without a word, one must pass round this road's bend:

بی‌حرف باید از خم این ره عبور کرد:

a color beside this boundless night has died.

رنگی کنار این شب بی‌مرز مرده است.