دریا و مرد

Alone, upon the shore,

تنها. و روی ساحل.

a man passes along the road.

مردی به راه می‌گذرد.

Near his feet,

نزدیک پای او

the sea, all sound.

دریاء همه صدا.

Night, bewildered in the turmoil of waves.

شب. گیج در تلاطم امواج.

The wind, embodied fear,

باد هراس پیکر

turns toward the shore and in the man's eyes

رو می‌کند به ساحل و در چشم‌های مرد

deepens the image of danger.

نقش خطر را پررنگ می‌کند.

As though

انگار

it shouts: Man, where are you going, where?

هی می‌زند که: مردا کجا می‌روی ؛ کجا؟

And the man goes on his way.

و مرد می‌رود به ره خویش.

And the wandering wind

و باد سرگردان

shouts again: Where are you going?

هی می‌زند دوباره: کجا می‌روی؟

And the man goes on.

و مرد می‌رود.

And the wind, still...

و باد همچنان...

The waves, relentlessly,

امواج. بی‌امان

arrive along the way,

از راه می‌رسند

overflowing with the pride of assault.

لبریز از غرور تهاجم.

A wave full of menace

موجی پر از نهیب

makes its way to the shore and swallows

ره می‌ کشد به ساحل و می‌بلعد

a shadow whose body's patience night has taken away.

یک سایه را که برده شب از پیکرش شکیب.

The sea, all sound.

دریا. همه صدا.

Night, bewildered in the turmoil of waves.

شب. گیج در تلاطم امواج.

The wind, embodied fear,

باد هراس پیکر

turns toward the shore and...

رو می‌کند به ساحل و...