نقش

On a dark night,

در شبی تاریک

when no sound mingled with another,

که صدایی با صدایی درنمیآمیخت

and no one saw anyone even from nearby,

و کسی کس را نمی‌دید از ره نزدیک.

someone climbed the mountain's rocks,

یک نفر از صخره‌های کوه بالا رفت

and with bloodied fingernails

و به ناخن‌های خون‌آلود

carved an image upon a stone; no one ever saw him again.

روی سنگی کند نقشی را و از آنپس ندیدش هیچکس دیگر.

Rain has washed away the blood's color that welled from his wounded body and on the rocks

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره‌ها

dried.

خشکید.

The storm has swept away the traces

از میان بر ده است طوفان نقش‌هایی را

left by the soles of his feet.

که به‌جا ماند از کف پایش.

Whomever you ask for a sign of him,

گر نشان از هرکه پرسی باز

his voice will not rise again.

برنخواهد آمد آوایش.

That night,

آن شب

no one came along the road

هیچ کس از ره نمی آمد

to bring news of the color that was beginning to blossom.

تا خبر آرد از آن رنگی که در کار شکفتن بود.

The mountain: heavy, bewildered, impassive.

کوه: سنگین. سرگردان. خونسرد.

The wind was coming, but silently.

باد می‌آمد. ولی خاموش.

The cloud was flying, but calmly.

ابر پر می‌زد. ولی آرام.

Yet at the moment when the fingernails of the hand acquainted with mystery

لیک آن لحظه که ناخن‌های دست آشنای راز

moved to begin carving upon a slab of stone,

رفت تا بر تخته‌سنگی کار کندن را کند آغاز

thunder roared,

رعد غرید.

and shook the mountain.

کوه را لرزاند.

Lightning lit the stone upon which, in a brief moment, was carved

برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه‌ای کو تاه

the body of an image that must remain forever.

پیکر نقشی که باید جاودان می‌ماند.

Tonight,

امشب

wind and rain both beat:

باد و باران هردو می کوبند:

the wind wishes to wrench a stone from its place,

باد خواهد برکند از جای سنگی را

and the rain, too,

و باران هم

wishes to wash an image from that stone.

خواهد از آن سنگ نقشی را فرو شوید.

Both strive.

هردو می کوشند.

They roar.

می‌خروشند.

But the stone, undaunted upon the mountain's crest,

لیک سنگ بی‌محابا در ستیغ کوه

remains firmly in place, as though a steel chain

مانده برجا استوار انگار با زنجیر پولادین

had not been worn away by their years.

سال‌هاشان را نفرسوده است

The effort of everything is in vain.

کوشش هرچیز بیهوده است

Even if the mountain writhes upon itself,

کوه اگر بر خویشتن پیچد

the stone remains in place, still impassive,

سنگ برجا همچنان خونسرد می‌ماند

and that image does not wear away, carved upon it in a narrow opportunity

و نمی‌فرساید آن نقشی که رویش کند در یک فرصت باریک

by someone who climbed the mountain's rocks

یک نفر کز صخره‌های کوه بالا رفت

on a dark night.

در شبی تاریک.