سرگذشت

The sea roars.

می‌ خروشد دریا.

No one is visible upon the shore.

هیچ کس نیست به ساحل پیدا.

There is no dark speck upon the sea

لکه‌ای نیست به دریا تاریک

that would become a boat

که شود قایق

if it came closer.

اگر آید نزدیک.

Upon the shore remains

مانده بر ساحل

a boat, with night spilled upon its head;

قایقی ریخته شب بر سر او،

the mystery of an obscure road has plunged its body

پیکرش راز رهی ناروشن

into the bitterness of perception.

برده در تلخی ادراک فرو.

There is no one to come along the road

هیچ کس نیست که آید از راه

and launch it into the water.

و به آب افکندش.

And now, when every ridge of water

و در این وقت که هر کوهه آب

speaks to its hidden ear,

حرف با گوش نهان می‌زندش:

a troubled wave arrives along the way to tell us

موجی آشفته فرا می‌رسد از راه که گوید با ما

the story of a stormy night.

قصهٌ یک شب طوفانی را.

That night the fisherman had gone

رفته بود آن شب ماهی گیر

to take from the water

تا بگیرد از آب

something that had a bond

آنچه پیوندی داشت.

with an imagined thing in a dream.

با خیالی در خواب.

The morning after that night, when at sea no wave

صبح آن شب. که به دریا موجی

was beating its body against another wave,

تن نمی کوفت به موجی دیگر

the fishermen's eyes saw

چشم ماهی‌گیران دید

a boat upon the water's way, bearing

قایقی را به ره آب که داشت

news on its lips of the previous night's bitter event.

بر لب از حادثه تلخ شب پیش خبر.

Then they dragged it, drowsy, toward the shore,

پس کشاندند سوی ساحل خواب‌آلودش

to the very place where it remains

به همان جای که هست

in this sorrowful moment.

در همین لحظه غمناک بجا

And near it,

و به نزدیکی او

the sea roars,

می‌خروشد دریا

and from far away comes that wave which tells again

وز ره دور فرا می‌رسد آن موج که می‌گوید باز

of a stormy night,

از شبی طوفانی

a story that is not long.

داستانی نه دراز.