پاراه

Neither you endure, nor the mountain. The fruit of this garden: sorrow, sorrow.

نه تو می‌پایی، و نه کوه. میوه این باغ: اندوه، اندوه.

Let sorrow seep forth: you are a thirsty jug. Let the flower fall: you are a scent.

گو بتراود غم، تشنه سبویی تو. افتد گل، بویی تو.

This ivy of longing, water it, quench its thirst. To that child of fear, read a

این پیچک شوق، آبش ده. سیرابش کن. آن کودک ترس، قصه

story, put it to sleep.

بخوان. خوابش کن.

This tulip of awareness, pick it from the stalk. Its petals scattered: let them. God's eye grew wet:

این لاله هوش، از ساقه بچین. پرپر شد، بشود. چشم خدا تر شد،

let it.

بشود.

And God is no higher than you. No, lonelier, lonelier.

و خدا از تو نه بالاتر. نی تنهاتر. تنهاتر.

See heights and depths as one. Look not at the apparent, but the hidden.

بالاها، پستی‌ها یکسان بین. پیدا نه، پنهان بین.

There is no wing; there is a sign of flight. There is no one; there is a thread of song.

بالی نیست. آیت پروازی هست. کس نیست. رشته آوازی هست.

An echo: a dream fluttered and went. A splash: there was a secret; it knocked and went.

پژواکی: رؤیایی پر زد رفت. شلپویی: رازی بود، در زد رفت.

Thought was straw; they put it in our manger. Solitude they made our watering

اندیشه: کاهی بود. در آخور ما کردند. تنهایی: آبشخور ما

place.

کردند.

This flowing water: we are simpler. This shadow: we are humbler.

این آب روان. ما ساده‌تریم. این سایه. افتاده‌تریم.

Neither you endure, nor I. Open the wet eye. Death came: open the door.

نه تو می‌پایی. و نه من. دیده تر بگشا. مرگ آمد. در بگشا.