لب آب

The plain. By the river, the devil murmured.

دشت. لب رود، شیطان زمزمه داشت.

It was night, and there was a little lamp.

شب بود و چراغک بود.

The devil was alone, solitary.

شیطان، تنها، تک بود.

The wind had come, the rain had fallen: night wet, flowers scattered.

باد آمده بود. باران زده بود: شب تر. گل‌ها پرپر

No scent upon the road.

بویی نه به راه.

Suddenly,

ناگاه

the river's mirror showed an image of sorrow: the devil by the water.

آیینه رود، نقش غمی بنمود: شیطان لب آب.

The black earth asleep.

خاک سیا در خواب.

A murmur was dying, a wind was passing, carrying away a secret.

زمزمه‌ای می‌مرد. بادی می‌رفت. رازی می‌برد.