هنگام

Darkness, like ivy, wound around the hedges, the plane trees, the maples.

تاریکی، پیچک‌وار، به چپرها پیچید، به چنارها، افراها.

And still, we in the field, in the scythe's hand.

و هنوز. ما در کشت. در کف داس.

We remained until the thread of night unwound from the hedges. It became tomorrow.

ما ماندیم تا رشته شب از گرد چپرها وا شد. فردا شد. .

Day came and went.

روز آمد و رفت.

Darkness, like ivy, wound around the hedges, the plane trees, the maples.

تاریکی، پیچک‌وار، به چپرها پیچید، به چنارها، افراها.

And still, one ear of grain in the field, unfit for picking, with no memory of ripening.

و هنوز، یک خوشه کشت، در خور چیدن نه، یاد رسیدن نه.

And thousands of days, and thousands of times,

و هزاران روز. و هزاران بار

darkness, like ivy, wound around the hedges, the plane trees, the maples.

تاریکی، پیچک‌وار، به چپرها پیچید، به چنارها، افراها.

At the end of a night, while we slept, an ear of grain ripened, a bird picked it.

پایان شبی، ما در خواب، یک خوشه رسید، مرغی چید.

The song of its wing was our awakening: the trembling stalk of a message.

آواز پرش بیداری ما: ساقه لرزان پیام.