فانوس خیس

I have dripped upon the grasses.

روی علف‌ها چکیده‌ام.

I am the sleepy dew of a star,

من شبنم خواب‌آلود یک ستاره‌ام

who has dripped upon the grasses of darkness.

که روی علف‌های تاریکی چکیده‌ام.

My place was not here.

جایم اینجا نبود.

I hear the damp whisper of the grasses.

نجوای نمناک علف‌ها را می‌شنوم.

My place was not here.

جایم اینجا نبود.

The lantern

فانوس

washes itself in the sea's roaring cradle.

در گهواره خروشان دریا شست‌وشو می کند.

Where is this lantern going,

کجا می‌رود این فانوس.

this sea-worshipping, thirsty, drunken lantern?

این فانوس دریاپرست پر عطش مست؟

Upon the tiled platform of the distant horizon,

بر سکوی کاشی افق دور

my gaze turns with the misty dance of fairies.

نگاهم با رقص مه‌آلود پریان می‌چرخد.

The whispers of night grow in my veins.

زمزمه‌های شب در رگ‌هایم می‌روید.

The moss-laden rain of intoxication

باران پرخزه مستی.

drips upon my soul's thirsty wall.

بر دیوار تشنه روحم می‌چکد.

I am a star that has dripped down.

من ستاره چکیده‌ام.

I have dripped from the invisible eye of error:

از چشم ناپیدای خطا چکیده‌ام:

night was full of desire,

شب پرخواهش

and the warm body of the horizon was naked.

و پیکر گرم افق عریان بود.

The white vein of the meadow's green marble murmured.

رگه سپید مرمر سبز چمن زمزمه می‌کرد.

And moonlight descended the indigo stairs of the east.

و مهتاب از پلکان نیلی مشرق فرود آمد.

Fairies were dancing,

پریان می رقصیدند

and the blue of their garments was joined to the horizon's color.

و آبی جامه‌هاشان با رنگ افق پیوسته بود

The whispers of night were making me drunk.

زمزمه‌های شب مستم می‌کرد..

The window of dream was open,

پنجره رؤیا گشوده بود.

and that one blew inside like a breeze.

و او چون نسیمی به درون وزید.

Now I am upon the grasses,

اکنون روی علف‌ها هستم

and a breeze passes beside me.

و نسیمی از کنارم می‌گذرد..

The heartbeats have turned to ash.

تپش‌ها خاکستر شده‌اند.

The blue-clad ones do not dance.

آبی‌پوشان نمی‌رقصند.

The lantern slowly rises and falls.

فانوس آهسته پایین و بالا می‌رود.

When that one was flying out of the window,

هنگامی که او از پنجره بیرون می‌پرید

their eyes had lost a dream.

چشمانش خوابی را گم کرده بود.

The road was panting.

جاده نفس نفس می‌زد.

How lustfully the rocks breathed in their scent!

صخره‌ها چه هوسناکش بوییدند!

O hurrying lantern!

فانوس پرشتاب!

How long will you glide

تا کی می‌لغزی

over the rises and falls of the road, foaming at the mouth, full of rhythm?

در پست و بلند جاده کف بر لب پرآهنگ؟

The whispers of night have withered.

زمزمه‌های شب پژمرده.

The fairies' dance has ended.

رقص پریان پایان یافت.

I wish I had not dripped here!

کاش اینجا نچکیده بودم!

When the breeze of that body was lost in night's darkness,

هنگامی که نسیم پیکر او در تیرگی شب گم شد

the lantern set out from beside the shore.

فانوس از کنار ساحل به راه افتاد.

I wish I had not dripped here, in the grassy bed of darkness!

کاش اینجا - در بستر پر علف تاریکی - نچکیده بودم!

The lantern flees from me.

فانوس از من می‌گریزد.

How can I rise?

چگونه برخیزم؟

I have clung to the cold bones of the grasses.

به استخوان سرد علف‌ها چسبیده‌ام.

And far from me, the lantern

و دور از من. فانوس

washes itself in the sea's roaring cradle.

در گهواره خروشان دریا شست‌وشو می‌کند.