جهنم سرگردان

I have drunk the night,

شب را نوشیده‌ام

and I weep upon these broken branches.

و براین شاخه‌های شکسته می‌گریم.

Leave me alone,

مرا تنها گذار

O wandering, feverish eye!

ای چشم تبدار سرگردان!

Leave me alone with the pain of being.

مرا با رنج بودن تنها گذار.

Do not let me pluck apart the dream of my existence.

مگذار خواب وجودم را پرپر کنم.

Do not let me raise my head from solitude's dark pillow,

مگذار از بالش تاریک تنهایی سر بردارم

and cling to the skirt of dreams without warp or weft.

و به دامن بی تار و پود رؤیاها بیاویزم.

The whitenesses of deception

سپیدی‌های فریب

chant their boasts upon shadowless pillars.

روی ستون‌های بی‌سایه رجز می‌خوانند.

Look at my dream's broken talisman,

طلسم شکسته خوابم را بنگر

hanging uselessly from the pearl chain of my eye.

بیهوده به زنجیر مروارید چشمم آویخته.

Tell that one,

او را بگو

O drunken, infernal heartbeat!

تپش جهنمی مست!

Tell that one: I have drunk the black breeze of your eyes.

او را بگو: نسیم سیاه چشمانت را نوشیده‌ام.

I have drunk it, so that I am forever restless.

نوشیده‌ام که پیوسته بی‌آرامم.

O wandering hell!

جهنم سرگردان!

Leave me alone.

مرا تنها گذار.