یادبود

The long shadow of the clock's pendulum

سایه دراز لنگر ساعت

was swinging over the endless desert:

روی بیابان بی‌پایان در نوسان بود:

it came, it went.

می‌آمد. می‌رفت..

It came, it went.

می‌آمد. می‌رفت..

And upon the desert's bright sands,

و من روی شن‌های روشن بیابان

I was drawing the image of my brief dream,

تصویر خواب کوتاهم را می کشیدم.

a dream that had drunk the heat of hell,

خوابی که گرمی دوزخ را نو شیده بود

and in whose air my life melted.

و در هوایش زندگی ام آب شد.

A dream that, when it ended,

خوابی که چون پایان یافت

brought me to my own end.

من به پایان خودم رسیدم.

I was drawing the image of my dream,

من تصویر خوابم را می کشیدم

and my eyes had lost the clock pendulum's motion in their own bewilderment.

و چشمانم نوسان لنگر ساعت را در بهت خودش گم کرده بود.

How could one pour into this image's spaceless veins

چگونه می‌شد در رگ‌های بی‌فضای این تصویر

all the warmth of last night's dream?

همه گرمی خواب دوشین را ریخت؟

I drew my image.

تصویرم را کشیدم

Something was lost.

چیزی گم شده بود.

I bent over myself:

روی خودم خم شدم:

a hollow opened its mouth in my being.

حفره‌ای در هستی من دهان گشود.

The long shadow of the clock's pendulum

سایه دراز لنگر ساعت

was swinging over the endless desert,

روی بیابان بی‌پایان در نوسان بود

and I stood beside the living image of my dream,

و من کنار تصویر زنده خوابم بودم،

an image whose veins beat in eternity,

تصویری که رگ‌هایش در ابدیت می تپید

and in whose warp and weft the root of my gaze burned.

و ریشه نگاهم در تار و پودش می‌سوخت.

This time,

این بار

when the shadow of the clock's pendulum

هنگامی که سایه لنگر ساعت

passed over my image, now come to life,

از روی تصویر جان‌گرفته من گذشت

there was nothing upon the desert's bright sands.

بر شن‌های روشن بیابان چیزی نبود.

I cried:

فریاد زدم:

give back the image!

تصویر را بازده!

And my voice settled like a handful of dust.

و صدایم چون مشتی غبار فرو نشست.

The long shadow of the clock's pendulum

سایه دراز لنگر ساعت

was swinging over the endless desert:

روی بیابان بی‌پایان در نوسان بود:

it came, it went.

می‌آمد. می‌رفت..

It came, it went.

می‌آمد. می‌رفت..

And a human gaze ran after it.

و نگاه انسانی به دنبالش می‌دو ید.