پرده

My window opened onto emptiness,

پنجره‌ام به تهی باز شد

and I fell into ruin.

و من ویران شدم.

The curtain was breathing.

پرده نفس می‌کشید.

O tar-coated wall!

دیوار قیر اندود!

Rise out of the way.

از میان برخیز.

O bitter ending of entrancing sounds,

پایان تلخ صداهای هوش ربا

fall down.

فرو ریز.

The pleasure of sleep presses upon me.

لذت خوابم می‌فشارد.

Forgetfulness rains down.

فراموشی می‌بارد. ۱

The curtain breathes:

پرده نفس می کشد:

the blossom of my dream withers.

شکوفه خوابم می‌پژمرد.

So that hells may split open,

تا دوزخ‌ها بشکافند.

so that shadows may become boundless,

تا سایه‌ها بی‌پایان شوند،

so that my gaze may be released,

تا نگاهم رها گردد؛

shatter your immobility,

درهم شکن بی‌جنبشی‌ات را

and cross the boundary of my being,

و از مرز هستی من بگذر

O black, cold, unpulsing, mute one!

سیاه سرد بی تپش گنگ!