گل کاشی

The rain of light

باران نور

pouring through the lattice of an endless corridor,

که از شبکه دهلیز بی‌پایان فرومی‌ریخت

was washing a flower upon the tiled wall.

روی دیوار کاشی گلی را می‌شست.

The black snake of this flower's stem

مار سیاه ساقه این گل

was alive in a soft and delicate dance.

در رقص نرم و لطیفی زنده بود.

As though the burning essence of dance

گفتی جوهر سوزان رقص

had dripped into this black snake's throat.

در گلوی این مار سیه چکیده بود.

The tile flower was alive

گل کاشی زنده بود

in a world that kept its secrets,

در دنیایی رازدار.

a blue world whose depths could never be reached.

دنیای به ته نرسیدنی آبی.

In childhood,

هنگام کودکی

in the curvature of veranda ceilings,

در انحنای سقف ایوان‌ها.

within the colored panes of windows,

درون شیشه‌های رنگی پنجره‌ها؛

among the stains upon the walls,

میان لک‌های دیوارها.

wherever my eyes sought something unknown, lost to themselves,

هرجا که چشمانم بیخودانه در پی چیزی ناشناس بود

I saw something like this tile flower,

شبیه این گل کاشی را دیدم

and whenever I went to pick it,

و هربار رفتم بچینم

my dream fell petal by petal.

رؤیایم پرپر شد.

My gaze clung to the black weave of the flower's stem,

نگاهم به تاروپود سیاه ساقه گل چسبید

and felt the warmth of its veins:

و گرمی رگ‌هایش را حس کرد:

all my life had dripped into the tile flower's throat.

همه زندگی‌ام در گلوی گل کاشی چکیده بود.

The tile flower had another life.

گل کاشی زندگی دیگر داشت.

Did this flower,

آیا این گل

which had grown in the soil of all my dreams,

که در خاک همه رؤیاهایم روییده بود

know the child of long ago,

کودک دیرین را می‌شناخت.

or was it only I who had dripped into it,

و یا تنها من بودم که در او چکیده بودم.

who had been lost?

گم شده بودم؟

My gaze clung to the stem's fragile weave.

نگاهم به تار و پود شکننده ساقه چسبیده بود.

One could cling only to its stem.

تنها به ساقه‌اش می‌شد بیاویزد.

How could one pick

چگونه می‌شد چید

a flower that a mere imagining would wither?

گلی را که خیالی می‌پژمراند؟

The hand of my shadow crept upward.

دست سایه‌ام بالا خزید.

The blue heart of the tiles beat.

قلب آبی کاشی‌ها تپید.

The rain of light stopped:

باران نور ایستاد:

my dream fell petal by petal.

رؤیایم پرپر شد.