مرز گمشده

The root of light rotted and fell away.

ریشه روشنی پوسید و فرو ریخت.

And sound traveled along space's unshaped road.

و صدا در جاده بی‌طرح فضا می‌رفت.

It had crossed a boundary.

از مرزی گذشته بود.

It was searching for the lost boundary.

در پی مرز گمشده می‌ گشت.

A heavy mountain cut off its gaze.

کوهی سنگین نگاهش را برید.

Sound emptied itself of itself,

صدا از خود تهی شد

and clung to the mountain's skirt:

و به دامن کوه آویخت:

shelter me, only familiar boundary! Shelter me.

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.

And the mountain was full of a heavy sleep.

و کوه از خوابی سنگین پر بود.

Its sleep had a design let loose.

خوابش طرحی رها شده داشت.

Sound breathed in the murmur of estrangement.

صدا زمزمهٌ بیگانگی را بویید.

It turned back.

برگشت.

It let space pass through itself,

فضا را از خود گذر داد

and fell to the ground on night's invisible shore.

و در کران؛ نادیدنی شب بر زمین افتاد.

The mountain was full of a heavy sleep.

کوه از خوابی سنگین پر بود.

A long time passed.

دیری گذشت.

Its sleep turned to vapor.

خوابش بخار شد.

A lost resonance blew into its veins:

طنین گمشده‌ای به رگ‌هایش وزید:

shelter me, only familiar boundary! Shelter me.

پناهم بده تنها مرز آشنا! پناهم بده.

A bitter burning poured into its warp and weft.

سوزش تلخی به تاروپودش ریخت.

It cursed its erring sleep,

خواب خطاکارش را نفرین فرستاد

and sent its gaze forth.

و نگاهش را روانه کرد.

An expectation swayed.

انتظاری نوسان داشت.

A gaze had remained upon the road,

نگاهی در راه مانده بود

and a sound was weeping in solitude.

و صدایی در تنهایی می گریست.