لحظه گمشده

The marsh of my room had grown murky,

مرداب اتاقم کدر شده بود

and I heard blood's murmuring in my veins.

و من زمزمه خون را در رگ‌هایم می شنیدم.

My life passed in a deep darkness.

زندگی‌ام در تاریکی ژرفی می گذشت.

This darkness illuminated the outline of my existence.

این تاریکی. طرح وجودم را روشن می کرد.

The door opened,

در باز شد

and that one blew inside with a lantern.

و او با فانوسش به درون وزید.

A beauty set free,

زیبایی رها شده‌ای بود

and I had been watching for its arrival:

و من دیده به راهش بودم:

it was the formless dream of my life.

رؤیای بی‌شکل زندگی‌ام بود.

A fragrance murmured in my eyes.

عطری در چشمم زمزمه کرد.

My veins ceased to beat.

رگ‌هایم از تپش افتاد.

All the threads that showed me to myself

همه رشته‌هایی که مرا به من نشان می‌داد

burned in the lantern's flame:

در شعله فانوسش سوخت:

time was not passing within me.

زمان در من نمی گذشت.

I was a naked ardor.

شور برهنه‌ای بودم.

That one hung the lantern in space,

او فانوسش را به فضا آویخت.

and sought me among the bright places.

مرا در روشن‌ها می‌جست.

It traveled through the weave of my room,

تاروپود اتاقم را پیمود

but found no way to me.

و به من ره نیافت.

A breeze drank the lantern's flame.

نسیمی شعله فانوس را نوشید.

A gust was passing,

وزشی می‌گذشت.

and I was taking my place within a design.

و من در طرحی جا می‌گرفتم.

I was appearing in my room's deep darkness.

در تاریکی ژرف اتاقم پیدا می‌شدم.

Appearing, for whom?

پیدا. برای که؟

That one was no longer there.

او دیگر نبود.

Had it mingled with the room's dark spirit?

آیا با روح تاریک اتاق آمیخت؟

A fragrance moved in the warmth of my veins.

عطری در گرمی رگ‌هایم جابجا می‌شد.

I felt it looking at me with its lost existence.

حس کردم با هستی گمشده‌اش مرا می‌نگرد.

And how vainly I probe place:

و من چه بیهوده مکان را می کاوم:

an instant had been lost.

آنی گم‌شده بود.