مرغ افسانه

A window opened at the boundary of night and day,

پنجره‌ای در مرز شب و روز باز شد

and the bird of legend flew out of it.

و مرغ افسانه از آن بیرون پرید.

Between waking and sleep,

میان بیداری و خواب

it had been cast.

پرتاب شده بود.

It traveled the byway of space,

بیراهه فضا را پیمود،

turned in a circle,

چرخی زد

and alighted beside a marsh.

و کنار مردابی به زمین نشست.

Its heartbeats mingled with the marsh.

تپش‌هایش با مرداب آمیخت.

The marsh gradually grew beautiful.

مرداب کم کم زیبا شد.

A plant grew in it,

گیاهی در آن رویید.

a plant dark and beautiful.

گیاهی تاریک و زیبا.

The bird of legend split open its breast:

مرغ افسانه سینه خود را شکافت:

its inward emptiness resembled a plant.

تهی درونش شبیه گیاهی بود.

It covered the opening in its breast with feathers.

شکاف سینه‌اش را با پرها پوشاند.

Its existence turned bitter:

وجودش تلخ شد:

its transparent solitude had grown murky.

خلوت شفافش کدر شده بود.

Why had it come?

چرا آمد؟

It took flight from the ground.

از روی زمین پر کشید.

It traveled a byway,

بیراهه‌ای را پیمود

and went inside through a window.

و از پنجره‌ای به درون رفت.

The man was there.

مرد. آنجا بود.

An expectation was sounding in his veins.

انتظاری در رگ‌هایش صدا می‌کرد.

The bird of legend descended from the window,

مرغ افسانه از پنجره فرود آمد.

split open his breast,

سینه او را شکافت

and went inside.

و به درون رفت.

He looked through the opening in his breast:

او از شکاف سینه‌اش نگریست:

his inward self had grown dark and beautiful.

درونش تاریک و زیبا شده بود.

It resembled the spirit of error.

به روح خطا شباهت داشت.

He covered the opening in his breast with his shirt.

شکاف سینه اش را با پیراهن خود پوشاند.

He took flight into space,

در فضا به پرواز آمد

and left the room alone in the light of anxiety.

و اتاق را در روشنی اضطراب تنها گذاشت.

The bird of legend had perched upon a lost roof.

مرغ افسانه بر بام گمشده‌ای نشسته بود.

A gust passed through its warp and weft:

وزشی بر تار و پودش گذشت:

a plant grew in its inward solitude.

گیاهی در خلوت درونش رویید.

It thrust its head out through the opening in its breast,

از شکاف سینه‌اش سر بیرون کشید

and lost its leaves in the depths of the sky.

و برگ‌هایش را در ته آسمان گم کرد.

Its life was rising through the plant's veins.

زندگی‌اش در رگ‌های گیاه بالا می‌رفت..

A height was calling it.

اوجی صدایش می‌زد.

The plant went inside through the opening in its breast,

گیاه از شکاف سینه‌اش به درون رفت

and the bird of legend covered the opening with feathers.

و مرغ افسانه شکاف را با پرها پوشاند.

It spread its wings,

بال‌هایش را گشود

and entrusted itself to space's byway.

و خود را به بیراهه فضا سپرد.

A dome came to life beneath its gaze.

گنبدی زیر نگاهش جان گرفت.

It turned in a circle,

چرخی زد

and went inside through the temple door.

و از در معبد به درون رفت.

Space was full of a colorless light.

فضا با روشنی بیرنگی پر بود..

Before the prayer niche,

برابر محراب

an illusion began to sway:

وهمی نوسان یافت:

a prayer niche had passed through every moment of its life,

از همه لحظه‌های زندگی‌اش محرابی گذشته بود

and all its dreams had fallen silent in a prayer niche.

و همه رؤیاهایش در محرابی خاموش شده بود.

It saw itself at the boundary of a dream.

خودش را در مرز یک رویا دید.

It fell to the earth.

به خاک افتاد.

For a moment, it poured into forgetfulness.

لحظه‌ای در فراموشی ریخت. .. . .

It lifted its head:

سر برداشت:

the prayer niche had grown beautiful.

محراب زیبا شده بود.

It saw a ray in the marble of the niche,

پرتویی در مرمر محراب دید

dark and beautiful.

تاریک و زیبا.

It found its own unfamiliarity disturbed.

ناشناسی خود را آشفته دید.

Why had it come?

چرا آمد؟

It spread its wings,

بال‌هایش را گشود

and left the prayer niche in the temple's silence.

و محراب را در خاموشی معبد رها کرد.

The woman was walking along a road.

زن در جاده‌ای می‌رفت.

A message lay in her path:

پیامی در سر راهش بود:

a bird descended above her head.

مرغی برفراز سرش فرود آمد.

The woman became naked between two dreams.

زن میان دو رؤیا عریان شد.

The bird of legend split open her breast,

مرغ افسانه سینه او را شکافت

and went inside.

و به درون رفت.

The woman took flight into space.

زن در فضا به پرواز آمد.

The man was in his room.

مرد در اتاقش بود.

An expectation was sounding in his veins,

انتظاری در رگ‌هایش صدا می کرد

and his eyes crept out of the corridor of a dream.

و چشمانش از دهلیز یک رؤیا بیرون می‌خزید.

A woman descended from the window,

زنی از پنجره فر ود آمد

dark and beautiful.

تاریک و زیبا.

She resembled the spirit of error.

به روح خطا شباهت داشت.

The man looked into her eyes:

مرد به چشمانش نگریست:

all his dreams had been left in their depths.

همه خواب‌هایش در ته آنها جا مانده بود.

The bird of legend flew out through the opening in the woman's breast,

مرغ افسانه از شکاف سینه زن بیرون پرید

and its gaze fell upon their shadow.

و نگاهش به سایه آنها افتاد.

As though the shadow were a curtain of netting.

گفتی سایه پرده توری بود.

Why had it come?

چرا آمد؟

It spread its wings,

بال‌هایش را گشود

and lost the room in a dream's bewilderment.

و اتاق را در بهت یک رؤیا گم کرد.

The man was alone.

مرد تنها بود.

He was drawing an image upon his room's wall.

تصویری به دیوار اتاقش می کشید.

His existence swung between a beginning and an end.

وجودش میان آغاز و انجامی در نوسان بود.

An invisible gust was passing:

وزشی ناپیدا می گذشت:

the image gradually grew beautiful,

تصویر کم کم زیبا می‌شد

and brought a painful oscillation to an end.

و بر نوسان دردناکی پایان می‌داد.

The bird of legend had come.

مرغ افسانه آمده بود.

It saw the room empty,

اتاق را خالی دید

and found itself somewhere else.

و خودش را در جای دیگر یافت.

Was the image

آیا تصویر

not a snare

دامی نبود

into which the bird of legend's whole life had fallen?

که همه زندگی مرغ افسانه در آن افتاده بود؟

Why had it come?

چرا آمد؟

It spread its wings,

بال‌هایش را گشود

and forgot the room in the image's laughter.

و اتاق را در خنده تصویر از یاد برد.

The man was asleep in his bed.

مرد در بستر خود خوابیده بود.

His existence resembled a marsh.

وجودش به مردابی شباهت داشت.

A tree had grown in his eyes,

درختی در چشمانش روییده بود

and its branches and leaves filled space.

و شاخ و برگش فضا را پر می‌کرد.

The tree's veins

رگ‌های درخت

were full of a lost life.

از زند گی گمشده‌ای پر بود.

Upon the tree's branch,

بر شاخ درخت

the bird of legend was perched.

مرغ افسانه نشسته بود.

It looked inward through the opening in its breast:

از شکاف سینه‌اش به درون نگریست:

its inward emptiness resembled a tree.

تهی درونش شبیه درختی بود.

It covered the opening in its breast with feathers.

شکاف سینه‌اش را با پرها پوشاند.

It spread its wings,

بال‌هایش را گشود

and left the branch alone in the unfamiliarity of space.

و شاخه را در ناشناسی فضا تنها گذاشت.

A tree was withering between two moments.

درختی میان دو لحظه می پژمرد.

A room was reaching its threshold.

اتاقی به آستانه خود می‌رسید.

A bird was traveling the byway of space,

مرغی بیراهه فضا را می‌پیمود.

and a window had been lost at the boundary of night and day.

و پنجره‌ای در مرز شب و روز گم شده بود.