نیلوفر

I was passing the boundary of my sleep.

از مرز خوابم می گذشتم.

The dark shadow of a water lily

سایه تاریک یک نیلوفر

had fallen over all these ruins.

روی همه این ویرانه فرو افتاده بو د.

Which heedless wind

کدامین باد بی‌پروا

brought this water lily's seed into the land of my sleep?

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

Behind the glass doors of dreams,

در پس درهای شیشه‌ای رؤیاها.

in the bottomless marsh of mirrors,

در مرداب بی ته آیینه‌ها،

wherever I had died in a corner of myself,

هرجا که من گوشه‌ای از خودم را مرده بودم

a water lily had grown.

یک نیلوفر روییده بود.

As though, moment by moment, it poured into my emptiness.

گویی او لحظه لحظه در تهی من می‌ریخت.

And in the sound of its blossoming,

و من در صدای شکفتن او

moment by moment I died myself.

لحظه لحظه خودم را می‌مردم.

The veranda's roof collapses,

بام ایوان فرو می‌ریزد

and the water lily's stem winds round all the pillars.

و ساقه نیلوفر برگرد همه ستون‌ها می‌پیچد.

Which heedless wind

کدامین باد بی‌پروا

brought this water lily's seed into the land of my sleep?

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

The water lily grew.

نیلوفر رویید.

Its stem rose from the depths of my transparent sleep.

ساقه‌اش از ته خواب شفافم سر کشید.

I was dreaming;

من به رؤیا بودم،

the flood of waking arrived.

سیلاب بیداری رسید.

I opened my eyes in the ruins of my sleep:

چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم:

the water lily had wound around all my life.

نیلوفر به همه زندگی‌ام پیچیده بود.

In its veins, it was I who was running.

در رگ‌هایش. من بودم که می‌دویدم.

Its existence had its roots in me.

هستی‌اش در من ریشه داشت.

It was all of me.

همه من بود.

Which heedless wind

کدامین باد بی‌پروا

brought this water lily's seed into the land of my sleep?

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟