بی‌پاسخ

In a darkness without beginning or end,

در تاریکی بی آغاز و پایان

a door grew in the light of my expectation.

دری در روشنی انتظارم رویید.

I left myself alone behind the door,

خودم را در پس در تنها نهادم

and went inside:

و به درون رفتم:

a windowless room filled the emptiness of my gaze.

اتاقی بی‌روزن تهی نگاهم را پرکرد.

A shadow descended within me,

سایه‌ای در من فرود آمد

and lost all my resemblance in its own unfamiliarity.

و همه شباهتم را در ناشناسی خود گم کرد.

Where, then, was I?

پس من کجا بودم؟

Perhaps my life swayed in a lost place,

شاید زندگی‌ام در جای گمشده‌ای نوسان داشت

and I was a reflection

و من انعکاسی بودم

that, unaware of itself, disturbed every solitude,

که بیخودانه همه خلوت‌ها را بهم می‌زد

and at the ending of every dream sank into the shadow of a bewilderment.

و در پایان همه رؤیاها در سایه بهتی فرو می‌رفت.

I had remained alone behind the door.

من در پس در تنها مانده بودم.

I have always seen myself alone behind a door.

همیشه خودم را در پس یک در تنها دیده‌ام.

As though my being had been left at the foot of this door,

گویی وجودم در پای این در جا مانده بود.

had roots in its muteness.

در گنگی آن ریشه داشت.

Was my life not an unanswered sound?

آیا زندگی‌ام صدایی بی‌پاسخ نبود؟

In the windowless room a reflection wandered,

در اتاق بی‌روزن انعکاسی سرگردان بود.

and I had fallen asleep in the darkness.

و من در تاریکی خوابم برده بود.

In the depths of my sleep, I found myself,

در ته خوابم خودم را پیدا کردم

and this awareness tainted my sleep's solitude.

و این هشیاری خلوت خوابم را آلود.

Was this awareness my new error?

آیا این هشیاری خطای تازه من بود؟

In a darkness without beginning or end,

در تاریکی بی‌آغاز و پایان

a thought had remained alone behind the door.

فکری در پس در تنها مانده بود.

Where, then, was I?

پس من کجا بودم؟

I felt that somewhere I was reaching wakefulness.

حس کردم جایی به بیداری می‌رسم.

I watched all my being in the light of this awakening:

همه وجودم را در روشنی این بیداری تماشا کردم:

was I not the lost shadow of an error?

آیا من سایه گمشده خطایی نبودم؟

In the windowless room,

در اتاق بی‌روزن

a reflection swayed.

انعکاسی نوسان داشت. . .

Where, then, was I?

پس من کجا بودم؟

In a darkness without beginning or end,

در تاریکی بی آغاز و پایان

a bewilderment had remained alone behind the door.

بهتی در پس در تنها مانده بود.