تا انتهای حضور

Tonight,

امشب

in a strange dream,

در یک خواب عجیب

toward the direction of words,

رو به سمت کلمات

it will open.

باز خواهد شد.

The wind will say something.

باد چیزی خواهد گفت.

The apple will fall.

سیب خواهد افتاد.

It will roll upon the earth's qualities.

روی اوصاف زمین خواهد غلتید.

It will go to the presence of night's absent homeland.

تا حضور وطن غایب شب خواهد رفت.

The roof of an illusion will collapse.

سقف یک وهم فرو خواهد ریخت.

The eye

چشم

will see the sorrowful vegetal awareness.

هوش محزون نباتی را خواهد دید.

An ivy will wind around gazing at God.

پیچکی دور تماشای خدا خواهد پیچید.

Mystery will overflow.

راز. سر خواهدرفت.

The root of time's asceticism will rot.

ریشه زهد زمان خواهد پوسید.

On the road of darkness,

سر راه ظلمات

the edge of water's conversation

لبه صحبت آب

will gleam.

برق خواهد زد.

The mirror's inwardness will understand.

باطن آینه خواهد فهمید.

Tonight,

امشب.

the stalk of meaning

ساقهٌ معنی را

the friend's blowing will shake.

وزش دوست تکان خواهد داد.

Bewilderment will shed its petals.

بهت پرپر خواهد شد.

At night's end, an insect

ته شب. یک حشره

will experience the lush portion

قسمت خرم تنهایی را

of solitude.

تجربه خواهد کرد.

Within the word morning,

داخل واژه صبح

it will become morning.

صبح خواهد شد.