اینجا همیشه تیه

It was noon.

ظهر بود.

It was the beginning of God.

ابتدای خدا بود.

The chaste sandy waste

ریگ‌زار عفیف

listened.

گوش می‌کرد.

It heard water's mythic words.

حرف‌های اساطیری آب را می‌شنید.

Water like a gaze upon perception's dimensions.

آب مثل نگاهی به ابعاد ادراک.

A stork,

لک‌لک

like a white happening,

مثل یک اتفاق سفید

was at the pool's edge.

بر لب برکه بود.

Its choice volume

حجم مرغوب خود را

it washed in the contemplation of abstraction.

در تماشای تجرید می‌شست.

The eye

چشم

entered water's opportunity.

وارد فرصت آب می‌شد.

The pure taste of gestures

طعم پاک اشارات

was forgotten upon the salt flat's savor.

روی ذوق نمک‌زار از یاد می‌رفت.

The green garden of nearness:

باغ سبز تقرب

how far into the desert,

تا کجای کویر

the pure image of a sweet dream?

صورت ناب یک خواب شیرین؟

O likeness of

ای شبیه

a beautiful pause

مکث زیبا

within the sanctuary of grasses of closeness!

در حریم علف‌های قربت!

In what direction of gazing

در چه سمت تماشا

will the brightly colored nothing

هیچ خوشرنگ

cast shade?

سایه خواهد زد؟

When

کی

will the human,

انسان

like the song of self-giving,

مثل آواز ایثار

be discovered in space's speech?

در کلام فضا کشف خواهد شد؟

O tender beginning!

ای شروع لطیف!

The place of entranced words, empty!

جای الفاظ مجذوب. خالی!