سمت خیال دوست

The moon

ماه

was the color of interpreting copper.

رنگ تفسیر مس بود.

Like the sorrow of making understood, it rose.

مثل اند وه تفهیم بالا می‌آمد.

The cypress

سرو

was the earth's manifest neighing.

شیهه بارز خاک بود.

The nearby pine,

کاج نزدیک

like a mass of understanding,

مثل انبوه فهم

shaded the season's simple page.

صفحه ساده فصل را سایه می‌زد.

The dry Kufic script of the thistles was being read.

کوفی خشک تیغال‌ها خوانده می‌شد.

From dark lands came the scent of perception forming.

از زمین‌های تاریک بوی تشکیل ادراک می‌آمد.

The friend

دوست

touched awareness's net upon

توری هوش را روی اشیا

things.

لمس می کرد.

He heard the stream's flowing sentence.

جمله جاری جوی را می‌شنید.

As though he said to himself:

با خود انگار می گفت:

no words are this clear.

هیچ حرفی به این روشنی نیست.

Beside the seepage,

من کنار زهاب

I thought:

فکر می کردم:

tonight,

امشب

how clear the road of things' ascent is!

راه معراج اشیا چه صاف است!