تنهای منظره

Pines too tall.

کاج‌های زیادی بلند.

Crows too black.

زاغ‌های زیادی سیاه.

Sky blue in measure.

آسمان به اندازه آبی.

Stone walls, gazing, abstraction.

سنگچین‌ها تماشاء تجرد.

A garden lane risen to nothing.

کوچه‌باغ فرارفته تا هیچ.

A gutter adorned with a sparrow.

ناودان مزین به گنجشک.

Frank sunlight.

آفتاب صریح.

Contented earth.

خاک خشنود.

As far as the eye could work,

چشم تا کار می کرد

there was autumn's awareness.

هوش پاییز بود.

O strange beauty!

ای عجیب قشنگ!

With a gaze full of a damp word,

با نگاهی پر از لفظ مرطوب

like a dream full of a garden's green stammer.

مثل خوابی پر از لکنت سبز یک باغ.

Eyes resembling latticed modesty.

چشم‌هایی شبیه حیای مشبک.

Hesitant eyelids,

پلک‌های مردد

like the disordered fingers of a traveler's sleep!

مثل انگشت‌های پریشان خواب مسافر!

Beneath the wakefulness of the riverside willows,

زیر بیداری بیدهای لب رود

familiarity,

انس

like a handful of confidential ashes,

مثل یک مشت خاکستر محرمانه

was scattered upon the warmth of perception.

روی گرمای ادراک پاشیده می‌شد.

Thought

فکر

was slow.

آهسته بود.

Desire was distant,

آرزو دور بود

like a bird singing upon the tree of a tale.

مثل مرغی که روی درخت حکایت بخواند.

In what parts of the autumns to come,

در کجاهای پاییزهایی که خواهند آمد

will a tree-filled mouth

یک دهان مشجر

speak of good

از سفرهای خوب

journeys?

حرف خواهد زد؟