چشمان یک عبور

The sky filled with the marks of butterflies of gazing.

آسمان پر شد از خال پروانه‌های تماشا.

The sparrow's image fell into the waters of friendship.

عکس گنجشک افتاد در آب‌های رفاقت.

The season shed its petals from the wall along instinct's length.

فصل پرپر شد از روی دیوار در امتداد غریزه.

The wind came from the direction of generosity's green basket.

باد می‌آمد از سمت زنبیل سبز کرامت.

The vine branch was afflicted with

شاخه مو به انگور

grapes.

مبتلا بود..

The child came,

کودک آمد

his pockets full of the passion for picking.

جیب‌هایش پر از شور چیدن.

(O spring of daring!

(ای بهار جسارت!

Your reach, in the shade of the pines of reflection,

امتداد تو در سایه کاج‌های تأمل

was cleansed.)

پاک شد.)

The child ran from behind words

کودک از پشت الفاظ

to the soft grasses of inclination.

تا علف‌های نرم تمایل دوید.

He went as far as the fishes of always.

رفت تا ماهیان همیشه.

Upon the pool's rim,

روی پاشویه حوض

the child's blood filled with the scale of life's solitude.

خون کودک پر از فلس تنهایی زندگی شد.

Then a thorn

بعد. خاری

scratched his foot.

پای او را خراشید.

The body's burning vanished upon the grasses.

سوزش جسم روی علف‌ها فنا شد.

(O estuary of health!

(ای مصب سلامت!

The body's ardor sweetly subsides in you.)

شور تن در تو شیرین فرو می‌نشیند.)

The chirping of the courtyard sparrows of the day before yesterday

جیک‌جیک پریروز گنجشک‌های حیاط

spilled upon the forehead of his thought.

روی پیشانی فکر او ریخت.

A watercourse flowing from the boxwoods to imagination

جوی آبی که از پای شمشادها تا تخیل روان بود

carried along the body's desired ignorance.

جهل مطلوب تن را به همراه می‌برد.

The child grew distant from his fresh share.

کودک از سهم شاداب خود دور می‌شد.

Beneath the season's baptizing rain,

زیر باران تعمیدی فصل

the sanctity of growth

حرمت رشد

spilled from the peach branches onto his shirt.

از سر شاخه‌های هلو روی پیراهنش ریخت.

In the course of things' pink sorrow,

در مسیر غم صورتی رنگ اشیا

the pebbles of leisure still

ریگ‌های فراغت هنوز ۱

gleamed.

برق می‌زد.

Behind the gradual evaporation of gifts,

پشت تبخیر تدریجی موهبت‌ها

the outlines of pinwheels faded.

شکل پرپرچه‌ها محو می‌شد.

The child asked the inwardness of sorrow:

کودک از باطن حزن پرسید:

how far is the journey to the doll's sunset?

تا غروب عروسک چه اندازه راه است؟

A leaf's migration from a branch shook him.

هجرت برگی از شاخه او را تکان داد.

Behind other flowers,

پشت گل‌های دیگر

his face migrated.

صورتش کوچ می کرد.

(One morning in those days of gazing,

(صبحگاهی در آن روزهای تماشا

the migration of playthings

کوچ بازیچه‌ها را

I heard beneath the southern boxwoods.

زیر شمشادهای جنوبی شنیدم.

Then beneath the heat,

بعد. در زیر گرما

my fist filled with the grape's diminishing volume.

مشتم از کاهش حجم انگور پر شد.

Then the sickness of water in old pools

بعد. بیماری آب در حوض‌های قدیمی

carried my thoughts into weariness.

فکرهای مرا تا ملالت کشانید.

Later, in the fever of typhoid, my hand reached flowers' hidden dimensions.

بعدها: در تب حصبه دستم به ابعاد پنهان گل‌ها رسید.

The pleasant dust of heedlessness

گرده دلپذیر تغافل

went silent upon the tangible sands.

روی شن‌های محسوس خاموش می‌شد.

I

من

confronted the tree's ascent:

روبرو می‌شدم با عروج درخت:

the spreading of a spring crow's wing,

با شیوع پر یک کلاغ بهاره

the toad's decline within water's unclear traits,

با افول وزغ در سجایای ناروشن آب.

the bewildered intimacy of the pool's fountain,

با صمیمیت گیج فواره حوض:

the bucket's wet sunrise from behind the obscurity of a well.)

با طلوع تر سطل از پشت ابهام یک چاه.)

The child came amid the clamor of numerals.

کودک آمد میان هیاهوی ارقام.

(O paradise of pure disorder before proportion!

(ای بهشت پریشانی پاک پیش از تناسب!

Wet with longing, I hurry after the tree of those days.)

خیس حسرت، پی درخت آن روزها می‌شتابم.)

The child climbed the steps of error.

کودک از پله‌های خطا رفت بالا.

A vibration ran to leisure's surface.

ارتعاشی به سطح فراغت دوید.

The weight of perception's smile diminished.

وزن لبخند ادراک کم شد.