بی‌روزها عروسک

This being that, in the light of perception,

این وجودی که در نور ادراک.

seated like a graceful dream,

مثل یک خواب رعنا نشسته

upon the eyelid of gazing

روی پلک تماشا

scatters fresh, wet words,

واژه‌های تر و تازه می‌پاشد.

its eyes

چشم‌هایش

are the negation of life's green calendar.

نفی تقویم سبز حیات است.

Its face is white as a piece of schooldays' holiday.

صورتش مثل یک تکه تعطیل عهد دبستان سپید است.

For years this prostration of freshness,

سال‌ها این سجود طراوت

like steady happiness,

مثل خوشبختی ثابت

sat upon Fridays' knees.

روی زانوی آدینه‌ها می نشست.

In the mornings my mother, for the yellow flower,

صبح‌ها مادر من برای گل زرد

carried a basket of water.

یک سبد آب می‌برد.

I, for the mouth of gazing,

من برای دهان تماشا

carried inspiration's unripe fruit.

میوه کال الهام می بر دم.

This body without night or day,

این تن بی‌شب و روز

behind the sloping garden of numerals,

پشت باغ سراشیب ارقام

slept like a myth.

مثل اسطوره می‌خفت.

My thought touched it through the cleft of abstraction.

فکر من از شکاف تجرد به او دست می‌زد.

My awareness melted behind its eyes.

هوش من پشت چشمان او آب می‌شد.

Upon its absolute forehead,

روی پیشانی مطلق او

time was lost.

وقت از دست می‌رفت.

Behind the boxwoods, the paper of Fridays

پشت شمشادها کاغذ جمعه‌ها را

the familiarity of dimensions tore apart.

انس اندازه‌ها پاره می کرد.

This auction of honesty,

این حراج صداقت

like a tamarind branch,

مثل یک شاخه تمرهندی

cast shade between me and the bitterness of Saturdays.

در میان من و تلخی شنبه‌ها سایه می‌ریخت.

Or like a gentle onslaught,

یا شبیه هجومی لطیف

it took the fortress of my fears.

قلعه ترس‌های مرا می‌گرفت.

Its hand, like a stretch of leisure,

دست او مثل یک امتداد فراغت

vanished beside my ‘assignments.’

در کنار «تکالیف» من محو می‌شد.

(Where was reality fresher?

(واقعیت کجا تازه‌تر بود؟

I, who was entranced by a painless volume,

من که مجذوب یک حجم بی‌درد بودم،

sometimes on the tray of the house's poverty,

گاه در سینی فقر خانه

had seen inspiration's blazing fruits.

میوه‌های فروزان الهام را دیده بودم.

In language's descent, the clusters of speech were more resonant.

در نزول زبان خوشه‌های تکلم صدادارتر بود

In the decay of flower and flesh,

در فساد گل و گوشت

my feeling's pulse quickened.

نبض احساس من تند می‌شد.

From the disorder of petunias,

از پریشانی اطلسی‌ها

rapture spilled upon my conscience.

روی وجدان من جذبه می‌ریخت.

The dew of life's inventiveness,

شبنم ابتکار حیات.

upon the brushwood,

روی خاشاک

gleamed.)

برق می‌زد.)

Someone must tell this patient presence

یک نفر باید از این حضور شکیبا

something of the garden's gradual journeys.

با سفرهای تدریجی باغ چیزی بگوید.

Someone must understand this small volume,

یک نفر باید این حجم کم را بفهمد.

explain its hand to the surrounding heartbeats,

دست او را برای تپش‌های اطراف معنی کند.

sprinkle a drop of time

قطره‌ای وقت

upon this unaddressed face.

روی این صورت بی‌مخاطب بپاشد.

Someone must take this pure point

یک نفر باید این نقطهٌ محض را

around the circuit of the elements' awareness.

در مدار شعور عناصر بگرداند.

Someone must come from behind the bright doors.

یک نفر باید از پشت درهای روشن بیاید.

Listen, someone runs upon the eyelid of events:

گوش کن. یک نفر می‌دود روی پلک حوادث:

a child comes toward this side.

کودکی رو به این سمت می‌آید.