متن قدیم شب

O amid the green astronomical words!

ای میان سخن‌های سبز نجومی!

Darkness's fig leaf

برگ انجیر ظلمت

conveys the stone's chastity.

عفت سنگ را می‌رساند.

Water's breast, longing for a garden's reflection,

سینه آب در حسرت عکس یک باغ

burns.

می‌سوزد.

The daily apple

سیب روزانه

has the taste of an illusion in the mouth.

در دهان طعم یک وهم دارد.

O ancient fear!

ای هراس قدیم!

In addressing you, my fingers lost consciousness.

در خطاب تو انگشت‌های من از هوش رفتند.

Tonight,

امشب

my hands have no limit:

دست‌هایم نهایت ندارند:

tonight, from mythic branches,

امشب از شاخه‌های اساطیری

they pick fruit.

میوه می‌چینند.

Tonight,

امشب

every tree has as many leaves as my fear.

هر درختی به اندازه ترس من برگ دارد.

The courage of speech dissolved in the heat of meeting.

جرأت حرف در هرم دیدار حل شد.

O many-colored beginnings!

ای سرآغازهای ملون!

Protect my eyes in the magical gusts.

چشم‌های مرا در وزش‌های جادو حمایت کنید.

I still

من هنوز

dream the unknown gifts of

موهبت‌های مجهول شب را

night.

خواب می‌بینم. ۱

I still

من هنوز

thirst for latticed waters.

تشنهه آب‌های مشبک

I thirst.

هستم.

The buttons of my clothes

دگمه‌های لباسم

are the color of the incantations of magical ages.

رنگ اوراد اعصار جادوست.

In the grassland before speech spread,

در علف زار پیش از شیوع تکلم

our last bodily feast was underway.

آخرین جشن جسمانی ما بپا بود.

At this feast, the music of stars,

من در این جشن موسیقی اختران را

I heard from within earthenware vessels,

از درون سفالینه‌ها می‌شنیدم

and my gaze was full of the migration of magicians.

و نگاهم پر از کوچ جادوگران بود.

O oldest image of narcissus in sorrow's mirror!

ای قدیمی‌ترین عکس نرگس در آیینه حزن!

Your attraction still carried me.

جذبه تو مرا همچنان برد.

— To the air of unfolding?

تاهوای تکامل؟

— Perhaps.

- شاید.

In the fever of speech, let us drink the water of insight.

در تب حرف. آب بصیرت بنوشیم.

Beneath night's scattered inheritance,

زیر ارث پراکنده شب

the pure shame of narrative flows:

شرم پاک روایت روان است:

in the times before the dawn of syllables,

در زمان‌های پیش از طلوع هجاها

there was a gathering of all the living.

محشری از همه زندگان بود.

Among all the rivals,

از میان تمام حریفان

my jaw cracked from the pride of speech.

فک من از غرور تکلم ترک خورد.

Then,

بعد

I, who up to my knees

من که تا زانو

had sunk in the purity of vegetal silence,

در خلوص سکوت نباتی فرورفته بودم

washed my hands and face in gazing at forms.

دست و رو در تماشای اشکال شستم.

Then, in another season,

بعد. در فصل دیگر.

my shoes from the ‘word’ dew

کفش‌های من از «لفظ» شبنم

grew wet.

تر شد.

Then, when I sat upon a stone,

بعد. وقتی که بالای سنگی نشستم

I heard the stone's migration from beside the sole of my foot.

هجرت سنگ را از جوار کف پای خود می‌شنیدم.

Then I saw that from the season of my hands,

بعد دیدم که از موسم دست‌هایم.

the essence of every branch kept away.

ذات هرشاخه پرهیز می‌کرد..

O improvised night!

ای شب ارتجالی!

My handkerchief was full of the raw cluster of planning.

دستمال من از خوشه خام تدبیر پر بود.

Behind the wall of a heavy dream,

پشت دیوار یک خواب سنگین

a bird coming from intimacy with darkness

یک پرنده که از انس ظلمت می‌آمد

took my handkerchief.

دستمال مرا برد.

The first pebble of inspiration sounded beneath my foot.

اولین ریگ الهام در زیرپایم صدا کرد.

My blood became the delicate host of space.

خون من میزبان رقیق فضا شد.

My pulse swam among the elements.

نبض من در میان عناصر شنا کرد.

O night…

ای شب...

No, what am I saying?

نه, چه می‌گویم.

The addressee's cold body melted in warm illumination.

آب شد جسم سرد مخاطب در اشراق گرم

The direction of my finger grew clear.

سمت انگشت من با صفا شد.