اینجا پرنده بود

O delicate passage!

ای عبور ظریف!

Explain the wing,

بال را معنی کن

so the feather of my awareness may burn with envy.

تا پر هوش من از حسادت بسوزد.

O intense life!

ای حیات شدید!

Your roots drink water from the respite

ریشه‌های تو از مهلت نور

of light.

آب می‌نوشد.

The human—this sorrowful volume—

آدمی زاد- این حجم غمناک-

upon time's rim

روی پاشویه وقت

dreams of the pool's day of fullness.

روز سرشاری حوض را خواب می‌بیند.

O you gone a little above reality!

ای کمی رفته بالاتر از واقعیت!

With instinct's delicate stirring,

با تکان لطیف غریزه

the dark inheritance of forms falls from your wings.

ارث تاریک اشکال از بال‌های تو می‌ریزد.

The bewildered innocence of flight,

عصمت گیج پرواز

like an intricate line,

مثل یک خط مغلق

scatters mystery in space's furrow.

در شیار فضا رمز می‌پاشد.

I

من

am the heir to the earth's carpet pattern,

وارث نقش فرش زمینم

and all the curves of this pool room.

و همه انحناهای این حوضخانه.

The shape of that copper bowl

شکل آن کاسه مس

has traveled with me,

هم‌سفر بوده با من

from the rough lands of instinct

از زمین‌های زبر غریزی

to the refinements of today's conscience.

تا تراشیدگی‌های وجدان امروز.

O gaze of movement! The volume of the finger

ای نگاه تحرک! حجم انگشت

of repetition

تکرار

closed the opening of my agitation:

روزن التهاب مرا بست:

before this, at the apple's lip,

پیش از این در لب سیب

my hand burst into flame.

دست من شعله‌ور می شد.

Before this means

پیش از این یعنی

the age when the human was kin to a branch,

روزگاری که انسان از اقوام یک شاخه بود.

the age when, in the shadow of perception's leaf,

روزگاری که در سایه برگ ادراک

a sweet dream fainted upon the great eyelid of glad tidings.

روی پلک درشت بشارت خواب شیرینی از هوش می‌رفت.

From gazing toward the star,

از تماشای سوی ستاره

human blood filled with ingots of illumination.

خون انسان پر از شمش اشراق می‌شد.

O presence of the primal day before yesterday!

ای حضور پریروز بدوی!

O you who, with a leap from branch to earth,

ای که با یک پرش از سر شاخه تا خاک

design life's

حرمت زندگی را

sanctity!

طرح می‌ریزی!

After you went, beside the river,

من پس از رفتن تو لب شط

I heard the cry of thirst's quick

بانگ پاهای تند عطش را

feet.

می‌شنیدم.

Your ready-answering wing

بال حاضر جواب تو

overtakes space's question.

از سؤال فضا پیش می‌افتد.

The human is the long scroll of waiting.

آدمی زاد طومار طولانی انتظار است.

O bird! But you

ای پرنده! ولی تو

are the mark of a dot upon life's page of improvisation.

خال یک نقطه در صفحه ارتجال حیاتی.