شعر سفر

All night, someone said to my heart,

همه شب با دلم کسی می گفت

“You are deeply troubled by the sight of him.

سخت آشفته ای ز دیدارش

At dawn, with the white stars,

صبحدم با ستارگان سپید

he goes, he goes—keep him.”

می رود می رود نگهدارش

I, in your fragrance, had gone beyond the world,

من به بوی تو رفته از دنیا

unaware of the deception of tomorrows.

بی خبر از فریب فردا ها

Upon my delicate eyelashes there poured

روی مژگان نازکم می ریخت

your eyes, like a dust of gold.

چشمهای تو چون غبار طلا

My body was hot from the touch of your hands,

تنم از حس دستهای تو داغ

my hair free within your breathing.

گیسویم در تنفس تورها

I blossomed with love and said,

می شکفتم ز عشق و می گفتم

“Whoever has given their heart to their beloved

هر که دلداده شد به دلدارش

will not set out to cause them pain.

ننشیند به قصد آزارش

Let him go; may my eyes follow him.

برود چشم من به دنبالش

Let him go; my love, keep him safe.”

برود عشق من نگهدارش

Ah, now you have gone, and dusk

آه اکنون تو رفته ای و غروب

spreads its shadow over the breast of the road.

سایه میگسترد به سینه راه

Little by little, the dark god of sorrow

نرم نرمک خدای تیره ی غم

sets foot in the temple of my gaze,

می نهد پا به معبد نگهم

and writes upon every wall

می نویسد به روی هر دیوار

verses entirely black, black.

آیه هایی همه سیاه سیاه