غزل

Like stones, you listen to my voice.

چون سنگها صدای مرا گوش میکنی

You are stone, and without hearing it, you forget.

سنگی و ناشنیده فراموش میکنی

You are the shower of early spring, and the window's sleep

رگبار نو بهاری و خواب دریچه را

you disturb with the strokes of temptation.

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

My hand, which is the green stem of caressing,

دست مرا که ساقه سبز نوازش است

you make embrace dead leaves.

با بر گ های مرده هم آغوش میکنی

You are more astray than the spirit of wine, and my eyes

گمراه تر از روح شرابی و دیده را

you seat within the flame and render entranced.

در شعله می نشانی و مدهوش میکنی

O golden fish of the marsh of my blood,

ای ماهی طلایی مرداب خون من

may your intoxication be pleasant, for you drink me.

خوش باد مستیت که مرا نوش میکنی

You are the violet valley of dusk, which presses the day

تو دره بنفش غروبی که روز را

to its breast and extinguishes it.

بر سینه می فشاری و خاموش میکنی

Within the shadows, your Forugh sat and lost her colour.

در سایه ها فروغ تو بنشست و رنگ باخت

Why do you clothe her in black with shadow?

او را به سایه از چه سیه پوش میکنی؟