در آبهای سبز تابستان

Lonelier than a leaf,

تنها تر از یک برگ

with the burden of my forsaken joys,

با بار شادیهای مهجورم

through the green waters of summer,

در آبهای سبز تابستان

I sail quietly,

آرام میرانم

toward the land of death,

تا سرزمین مرگ

toward the shore of autumnal sorrows.

تا ساحل غمهای پاییزی

Within a shadow, I released myself,

در سایه ای خود را رها کردم

within the unreliable shadow of love,

در سایه بی اعتبار عشق

within the fleeing shadow of happiness,

در سایه فرار خوشبختی

within the shadow of impermanence.

در سایه ناپایداریها

On nights when a bewildered breeze turns

شبها که میچرخد نسیمی گیج

within the low, melancholy sky,

در آسمان کوته دلتنگ

on nights when a bloody mist winds

شبها که می پیچد مهی خونین

through the blue alleys of the veins,

در کوچه های آبی رگها

on nights when we are alone,

شبها که تنهاییم

alone with the tremors of our souls,

با رعشه های روحمان تنها

within the beats of the pulse there wells

در ضربه های نبض می جوشد

the feeling of existence, a sick existence.

احساس هستی هستی بیمار

Within the waiting of valleys there is a secret.

در انتظار دره ها رازیست

This, upon the mountain summits,

این را به روی قله های کوه

they carved into the fearsome stones,

بر سنگهای سهمگین کندند

those who, in the lines of their own fall,

آنها که در خطوط سقوط خویش

one night filled the silence of the mountains

یک شب سکوت کوهساران را

with a bitter plea.

از التماسی تلخ آکندند

Within the anxiety of full hands,

در اضطراب دستهای پر

there is no peace of empty hands.

آرامش دستان خالی نیست

The silence of ruins is beautiful.

خاموشی ویرانه ها زیباست

A woman sings this in the waters,

این را زنی در آبها می خواند

in the green waters of summer,

در آبهای سبز تابستان

as though she lived within the ruins.

گویی که در ویرانه ها می زیست

With our breaths, we contaminate

ما یکدیگر را با نفسهامان

one another,

آلوده می سازیم

contaminate with the piety of happiness.

آلوده تقوای خوشبختی

We are afraid of the sound of the wind.

ما از صدای باد می ترسیم

From the intrusion of the shadows of doubt,

ما از نفوذ سایه های شک

we lose our colour in the gardens of our kisses.

در باغهای بوسه هامان رنگ می بازیم

At every gathering in the palace of light,

ما در تمام میهمانی های قصر نور

we tremble from the terror of song.

از وحشت آواز می لرزیم

Now you are here,

اکنون تو اینجایی

spread like the fragrance of acacias

گسترده چون عطر اقاقی ها

in the alleys of morning,

در کوچه های صبح

heavy upon my breast,

بر سینه ام سنگین

hot within my hands,

در دستهایم داغ

lost to yourself in my hair, burned, entranced.

در گیسوانم رفته از خود سوخته مدهوش

Now you are here.

اکنون تو اینجایی

Something vast and dark and dense,

چیزی وسیع و تیره و انبوه

something troubled like the distant voice of day,

چیزی مشوش چون صدای دوردست روز

upon my bewildered pupils

بر مردمکهای پریشانم

turns and spreads itself.

می چرخد و میگسترد خود را

Perhaps they take me from the spring.

شاید مرا از چشمه می گیرند

Perhaps they pluck me from the branch.

شاید مرا از شاخه میچیندد

Perhaps they close me like a door upon the moments to come.

شاید مرا مثل دری بر لحظه های بعد می بندند

Perhaps…

شاید ...

I no longer see.

دیگر نمی بینم

We grew upon a wayward earth.

ما برزمینی هرزه روییدیم

We rain upon a wayward earth.

ما بر زمینی هرزه می باریم

We saw nothingness upon the roads,

ما هیچ را در راهها دیدیم

upon its yellow, winged horse,

بر اسب زرد بالدار خویش

travelling like a king.

چون پادشاهی راه می پیمود

Alas, we are happy and peaceful.

افسوس ما خوشبخت و آرامیم

Alas, we are melancholy and silent.

افسوس ما دلتنگ و خاموشیم

Happy because we love,

خوشبخت زیرا دوست می داریم

melancholy because love is a curse.

دلتنگ زیرا عشق نفرینیست