تنهایی ماه

Throughout the whole length of darkness,

در تمام طول تاریکی

the crickets cried out,

سیرسیرکها فریاد زدند

“Moon, O great moon.”

ماه ای ماه بزرگ

Throughout the whole length of darkness,

در تمام طول تاریکی

the branches, with those long hands

شاخه ها با آن دستان دراز

from which a lustful sigh

که از آنها آهی شهوتناک

rose upward,

سوی بالا می رفت

and the breeze, submissive to the commands of unknown, mysterious gods,

و نسیم تسلیم به فرامین خدایانی نشناخته و مرموز

and thousands of breaths hidden in the secret life of the earth,

و هزاران نفس پنهان در زندگی مخفی خاک

and in that moving, luminous circle of the firefly,

و در آن دایره سیار نورانی شبتاب

the tapping in the wooden ceiling,

دقدقه در سقف چوبین

Leyli in the pareh,

لیلی در پره

the frogs in the marsh,

غوکها در مرداب

all together, all together, ceaselessly,

همه با هم ، همه با هم یکریز

cried out until dawn,

تا سپیده دم فریاد زدند

“Moon, O great moon…”

ماه ای ماه بزرگ ...

Throughout the whole length of darkness,

در تمام طول تاریکی

the moon flared upon the veranda.

ماه در مهتابی شعله کشید

The moon

ماه

was the lonely heart of its own night,

دل تنهای شب خود بود

bursting within its golden-coloured, stifled grief.

داشت در بغض طلایی رنگش می ترکید