معشوق من

My beloved,

معشوق من

with that shameless, naked body,

با آن تن برهنه ی بی شرم

upon his powerful legs,

بر ساقهای نیرومندش

stood like death.

چون مرگ ایستاد

Restless, slanting lines

خط های بی قرار مورب

follow his rebellious limbs

اندامهای عاصی او را

within their firm design,

در طرح استوارش

tracing them.

دنبال میکنند

My beloved

معشوق من

seems to belong to forgotten generations.

گویی ز نسل های فراموش گشته است

It is as though a Tatar at the far end of his eyes

گویی که تاتاری در انتهای چشمانش

is continually lying in wait for a rider.

پیوسته در کمین سواریست

It is as though a barbarian,

گویی که بربری

in the fresh brilliance of his teeth,

در برق پر طراوت دندانهایش

is entranced by the warm blood of a prey.

مجذوب خون گرم شکاریست

My beloved,

معشوق من

like nature,

همچون طبیعت

has an explicit, inevitable meaning.

مفهوم ناگزیر صریحی دارد

Through my defeat,

او با شکست من

the honest law of power

قانون صادقانه ی قدرت را

he confirms.

تایید میکند

He is wildly free,

او وحشیانه آزاد ست

like a healthy instinct

مانند یک غریزه سالم

in the depths of an uninhabited island.

در عمق یک جزیره نامسکون

He wipes,

او پاک میکند

with scraps of Majnun's tent,

با پاره های خیمه مجنون

the dust of the street from his shoes.

از کفش خود غبار خیابان را

My beloved,

معشوق من

like a god within a temple in Nepal,

همچون خداوندی ، در معبد نپال

seems, from the beginning of his existence,

گویی از ابتدای وجودش

to have been a stranger.

بیگانه بوده است

He

او

is a man from past centuries,

مردیست از قرون گذشته

a reminder of the authenticity of beauty.

یاد آور اصالت زیبایی

Within his own space,

او در فضای خود

like the smell of childhood,

چون بوی کودکی

he continually awakens innocent memories,

پیوسته خاطرات معصومی را

bringing them to life.

بیدار میکند

He is like a pleasing folk song,

او مثل یک سرود خوش عامیانه است

full of roughness and nakedness.

سرشار از خشونت و عریانی

With sincerity, he loves

او با خلوص دوست می دارد

the particles of life,

ذرات زندگی را

the particles of earth,

ذرات خاک را

the sorrows of human beings,

غمهای آدمی را

the pure sorrows.

غمهای پاک را

With sincerity, he loves

او با خلوص دوست می دارد

a garden alley in a village,

یک کوچه باغ دهکده را

a tree,

یک درخت را

a dish of ice cream,

یک ظرف بستنی را

a clothesline.

یک بند رخت را

My beloved

معشوق من

is a simple human being,

انسان ساده ایست

a simple human being whom I,

انسان ساده ای که من او را

in the ominous land of wonders,

در سرزمین شوم عجایب

like the last sign of a marvellous faith,

چون آخرین نشانه ی یک مذهب شگفت

amid the thicket of my breasts,

در لابلای بوته ی پستانهایم

have hidden.

پنهان نموده ام