در غروبی ابدی

Day or night?

روز یا شب ؟

No, friend, it is an eternal dusk,

نه ای دوست غروبی ابدیست

with two doves passing through the wind

با عبور دو کبوتر در باد

like two white coffins,

چون دو تابوت سپید

and voices from afar, from that strange plain,

و صداهایی از دور از آن دشت غریب

unsteady and wandering like the movement of the wind.

بی ثبات و سرگردان همچون حرکت باد

Something must be said.

سخنی باید گفت

Something must be said.

سخنی باید گفت

My heart wants to mate with darkness.

دل من می خواهد با ظلمت جفت شود

Something must be said.

سخنی باید گفت

What a heavy forgetfulness.

چه فراموشی سنگینی

An apple falls from a branch.

سیبی از شاخه فرو می افتد

The yellow seeds of flax

دانه های زرد تخم کتان

break beneath the beaks of my loving canaries.

زیر منقار قناری های عاشق من می شکنند

The broad-bean flower, in the intoxication of the breeze, surrenders its blue nerves

گل باقالا اعصاب کبودش را در سکر نسیم

to release from the mute anxiety of change.

می سپارد به رها گشتن از دلهره گنگ دگرگونی

And here, within me, within my head?

و در اینجا در من ، در سر من ؟

Ah…

آه ...

Within my head there is nothing but the turning of dense, red particles.

در سر من چیزی نیست بجز چرخش ذرات غلیظ سرخ

And my gaze, like a false word,

و نگاهم مثل یک حرف دروغ

is ashamed and lowered.

شرمگینست و فرو افتاده

I think of a moon.

من به یک ماه می اندیشم

I think of a word in a poem.

من به حرفی در شعر

I think of a spring.

من به یک چشمه میاندیشم

I think of an illusion within the earth.

من به وهمی در خاک

I think of the rich smell of wheat fields.

من به بوی غنی گندمزار

I think of the legend of bread.

من به افسانه نان

I think of the innocence of games,

من به معصومیت بازی ها

and of that long, narrow alley

و به آن کوچه باریک دراز

which was full of the fragrance of acacia trees.

که پر از عطر درختان اقاقی بود

I think of the bitter awakening after the game,

من به بیداری تلخی که پس از بازی

and of the bewilderment after the alley,

و به بهتی که پس از کوچه

and of the long emptiness after the fragrance of acacias.

و به خالی طویلی که پس از عطر اقاقی ها

Heroic deeds?

قهرمانیها ؟

Ah,

آه

the horses are old.

اسبها پیرند

Love?

عشق ؟

It is alone, and from a low window

تنهاست و از پنجره ای کوتاه

looks upon deserts without a Majnun,

به بیابان های بی مجنون می نگرد

upon a passage with a confused memory

به گذرگاهی با خاطره ای مغشوش

of a slender leg walking gracefully in an anklet.

از خرامیدن ساقی نازک در خلخال

Desires?

آرزوها ؟

They lose themselves

خود را می بازند

in the merciless harmony of thousands of doors.

در هماهنگی بی رحم هزاران در

Closed?

بسته ؟

Yes, continually closed, closed.

آری پیوسته بسته بسته

You will grow weary.

خسته خواهی شد

I think of a house,

من به یک خانه می اندیشم

languid with the breaths of its ivy,

با نفس های پیچک هایش رخوتناک

with its illuminations bright like the pupil of an eye,

با چراغانش روشن همچون نی نی چشم

with its nights thoughtful, lazy, untroubled,

با شبانش متفکر تنبل بی تشویش

and of a newborn with a boundless smile,

و به نوزادی با لبخندی نامحدود

like a circle following circle upon water,

مثل یک دایره پی در پی بر آب

and a body full of blood like a bunch of grapes.

و تنی پر خون چون خوشه ای از انگور

I think of rubble,

من به آوار می اندیشم

and of the plundering of black gusts,

و به تاراج وزش های سیاه

and of a suspicious light

و به نوری مشکوک

which, at night, searches within the window,

که شبانگاهان در پنجره می کاود

and of a little grave, little as the body of a newborn.

و به گوری کوچک ، کوچک چون پیکر یک نوزاد

Work… work?

کار ...کار؟

Yes, but within that great desk

آری اما در آن میز بزرگ

there lives a hidden enemy

دشمنی مخفی مسکن دارد

which chews you slowly, slowly,

که ترا میجود آرام ارام

just as it chews the wood and the notebook,

همچنان که چوب و دفتر را

and thousands of other pointless things.

و هزاران چیز بیهوده دیگر را

And at last you will sink into a cup of tea

و سر انجام تو در فنجانی چای فرو خواهی رفت

like a boat within a whirlpool,

مثل قایقی در گرداب

and in the depths of the horizon, nothing but thick cigarette smoke

و در اعماق افق چیزی جز دود غلیظ سیگار

and incomprehensible lines will you see.

و خطوط نامفهوم نخواهی دید

A star?

یک ستاره ؟

Yes, hundreds, hundreds, but

آری صدها ، صدها اماا

all beyond the enclosed nights.

همه در آن سوی شبهای محصور

A bird?

یک پرنده ؟

Yes, hundreds, hundreds, but

آری صدها ، صدها اما

all within distant memories,

همه در خاطره های دور

with the futile pride of their wingbeats.

با غرور عبث بال زدنهاشان

I think of a cry within the alley.

من به فریادی در کوچه می اندیشم

I think of a harmless mouse which, within the wall,

من به موشی بی ازار که در دیوار

passes from time to time.

گاهگاهی گذری دارد !

Something must be said.

سخنی باید گفت

Something must be said.

سخنی باید گفت

At dawn, within a trembling moment,

در سحرگاهان در لحظه ی لرزانی

when space, like the sensation of puberty,

که فضا همچون احساس بلوغ

suddenly mingles with something vague,

ناگهان با چیزی مبهم می آمیزد

my heart wants

من دلم می خواهد

to surrender to a rebellion.

که به طغیانی تسلیم شوم

My heart wants

من دلم میخواهد

to rain from that great cloud.

که ببارم از آن ابر بزرگ

My heart wants

من دلم می خواهد

to say no, no, no, no.

که بگویم نه نه نه نه

Let us go.

برویم

Something must be said.

سخنی باید گفت

A cup, or a bed, or solitude, or sleep?

جام یا بستر ، یا تنهایی ، یا خواب ؟

Let us go…

برویم ...