مرداب

Night grew black and fell ill.

شب سیاهی کرد و بیماری گرفت

A rebellion of wakefulness seized the eyes.

دیده را طغیان بیداری گرفت

The eyes do not cease seeing, alas.

دیده از دیدن نمی ماند ، دریغ

The eyes do not know how to close, alas.

دیده پوشیدن نمی داند ، دریغ

It went and found within me an old meadow.

رفت و در من مرگزاری کهنه یافت

It found my existence to be an old waiting.

هستیم را انتظاری کهنه یافت

It saw that desert and my solitude,

آن بیابان دید و تنهاییم را

my cardboard moon and sun.

ماه و خورشید مقواییم را

Like an aged embryo at war with the womb,

چون جنینی پیر با زهدان به جنگ

it tears the wall of the womb with its claws.

می درد دیوار زهدان را به چنگ

Alive, yet within it the longing to be born;

زنده اما حسرت زادن در او

dead, yet within it the desire to give up life.

مرده اما میل جان دادن در او

Self-absorbed from the pain of not wanting itself,

خود پسند از درد خود نا خواستن

asleep from the yearning to rise.

خفته از سودای برپاخاستن

My laughter from a futile sadness, my shame from a futile purity of heart,

خنده ام غمناکی بیهوده ای ننگم از دلپاکی بیهوده ای

my heavy estrangement from my loving,

غربت سنگینم از دلدادگیم

the sharp ardour of death in my lovemaking.

شور تند مرگ در همخوابگیم

Never having descended from its own rooftop,

نامده هرگز فرود از با م خویش

at a height, a witness to its own execution.

در فرازی شاهد اعدام خویش

A worm of the earth, and its earth foul-smelling,

کرم خاک و خاکش اما بویناک

its kites within the pure heavens.

بادبادکهاش در افلاک پاک

Unknown is its half-hidden part,

ناشناس نیمه پنهانیش

ashamed its human face.

شرمگین چهره انسانیش

Alley by alley, in search of its mate,

کو بکو در جستجوی جفت خویش

it runs, addicted to the smell of its mate.

می دود معتاد بوی جفت خویش

At times it seeks the mate, yet does not believe in it.

جویدش گهگاه و ناباور از او

But its mate is far lonelier than it.

جفتش اما سخت تنها تر از او

Both in fear and dread of one another,

هر دو در بیم و هراس از یکدیگر

bitter and ungrateful toward one another.

تلخکام و ناسپاس از یکدیگر

Their love, a condemned yearning;

عشقشان سودای محکومانه ای

their union, a doubtful dream.

وصلشان رویای مشکوکانه ای

Ah, if I had a road to a sea,

آه اگر راهی به دریاییم بود

what fear would I have of sinking?

از فرو رفتن چه پرواییم بود

If, within a marsh, water ceases flowing,

گر به مردابی ز جریان ماند آب

from its own stillness it is diminished.

از سکون خویش نقصان یابد آب

Its soul becomes a territory of ruin.

جانش اقلیم تباهی ها شود

Its depths become the grave of fish.

ژرفنایش گور ماهی ها شود

Gazelles, O gazelles of the plains,

آهوان ای آهوان دشتها

if sometimes, upon the paths of flower-wanderings,

گاه اگر در معبر گلگشت ها

you find a little stream singing,

جویباری یافتید آوازخوان

flowing toward the self-sufficiency of seas,

رو به استغنای دریا ها روان

flowing from the silk of its own current,

جاری از ابریشم جریان خویش

lying upon the chariot of its own rebellion,

خفته بر گردونه طغیان خویش

the mane of the wind's horse within its claws,

یال اسب باد در چنگال او

the red spirit of the moon following it,

روح سرخ ماه در دنبال او

opening the green thighs of stems,

ران سبز ساقه ها را می گشود

stealing the untouched fragrance of bushes,

عطر بکر بوته ها را می ربود

and above it, within the gaze of every bubble,

بر فرازش در نگاه هر حباب

the unwithheld reflection of sunlight,

انعکاس بی دریغ آفتاب

remember the sleep of that sleepless one.

خواب آن بی خواب را یاد آورید

Remember death within the marsh.

مرگ در مرداب را یاد آورید