آیه های زمینی

Then

آنگاه

the sun grew cold,

خورشید سرد شد

and blessing departed from the lands,

و برکت از زمین ها رفت

and grasses dried in the deserts,

و سبزه ها به صحرا ها خشکیدند

and fish dried in the seas,

و ماهیان به دریا ها خشکیدند

and the earth its dead

و خاک مردگانش را

no longer accepted into itself.

زان پس به خود نپذیرفت

Night, in all the pale windows,

شب در تمام پنجره های پریده رنگ

like a doubtful imagining,

مانند یک تصور مشکوک

was continually gathering and overflowing.

پیوسته در تراکم و طغیان بود

And the roads abandoned their continuation

و راهها ادامه خود را

within the darkness.

در تیرگی رها کردند

No one thought of love any longer.

دیگر کسی به عشق نیندیشد

No one thought of conquest any longer.

دیگر کسی به فتح نیندیشید

And no one

و هیچ کس

thought of anything any longer.

دیگر به هیچ چیز نیندیشید

Within the caves of solitude,

در غارهای تنهایی

futility was born.

بیهودگی به دنیا آمد

Blood smelled of cannabis and opium.

خون بوی بنگ و افیون می داد

Pregnant women

زنهای باردار

gave birth to headless infants.

نوزادهای بی سر زاییدند

And the cradles, from shame,

و گاهواره ها از شرم

sought refuge in the graves.

به گورها پناه آوردند

What a bitter and black age.

چه روزگار تلخ و سیاهی

Bread had overcome the marvellous power of prophetic mission,

نان نیروی شگفت رسالت را

defeating it.

مغلوب کرده بود

Hungry and destitute prophets

پبغمبران گرسنه و مفلوک

fled from the divine meeting places.

از وعده گاههای الهی گریختند

And the lost lambs

و بره های گمشده

no longer heard the shepherd's calls

دیگر صدای هی هی چوپانی را

within the bewilderment of the plains.

در بهت دشتها نشنیدند

In the eyes of mirrors, it was as though

در دیدگان آینه ها گویی

movements and colours and images

حرکات و رنگها و تصاویر

were reflected upside down.

وارونه منعکس می گشت

And above the heads of lowly clowns

و بر فراز سر دلقکان پست

and the shameless faces of prostitutes,

و چهره وقیح فواحش

a sacred, luminous halo

یک هاله مقدس نورانی

burned like a flaming umbrella.

مانند چتر مشتعلی می سوخت

The marshes of alcohol,

مرداب های الکل

with those astringent, poisonous vapours,

با آن بخار های گس مسموم

drew the motionless mass of intellectuals

انبوه بی تحرک روشن فکران را

into their own depths.

به ژرفنای خویش کشیدند

And the troublesome mice

و موشهای موذی

gnawed the gold-adorned pages of books

اوراق زرنگار کتب را

within old cupboards.

در گنجه های کهنه جویدند

The sun was dead.

خورشید مرده بود

The sun was dead, and tomorrow,

خورشید مرده بود و فردا

in the minds of children,

در ذهن کودکان

had a vague, lost meaning.

مفهوم گنگ گمشده ای داشت

The strangeness of this old word,

آنها غرابت این لفظ کهنه را

in their exercises,

در مشق های خود

with a large black stain,

با لکه درشت سیاهی

they depicted.

تصویر می نمودند

The people,

مردم

the fallen mass of people,

گروه ساقط مردم

dead of heart, gaunt, and bewildered,

دلمرده و تکیده و مبهوت

beneath the ominous burden of their corpses,

در زیر بار شوم جسد هاشان

went from one estrangement to another.

از غربتی به غربت دیگر می رفتند

And the painful desire for crime

و میل دردناک جنایت

swelled within their hands.

در دستهایشان متورم میشد

Sometimes a spark, an insignificant spark,

گاهی جرقه ای جرقه ناچیزی

this silent, lifeless gathering

این اجتماع ساکت بی جان را

would suddenly shatter from within.

یکباره از درون متلاشی می کرد

They attacked one another.

آنها به هم هجوم می آوردند

The men slit one another's throats

مردان گلوی یکدیگر را

with knives,

با کارد میدریدند

and amid a bed of blood,

و در میان بستری از خون

with underage girls,

با دختران نا بالغ

they lay.

همخوابه میشدند

They were drowned in their own terror.

آنها غریق وحشت خود بودند

And the frightening sense of sinfulness

و حس ترسناک گنهکاری

left their blind, dull souls

ارواح کور و کودنشان را

paralysed.

مفلوج کرده بود

Continually, at the ceremonies of execution,

پیوسته در مراسم اعدام

when the rope of the gallows

وقتی طناب دار

forced the convulsing eyes of a condemned person

چشمان پر تشنج محکومی را

out of their sockets,

از کاسه با فشار به بیرون می ریخت

they withdrew into themselves,

آنها به خود فرو می رفتند

and from a lustful imagining,

و از تصور شهوتناکی

their old, weary nerves throbbed with pain.

اعصاب پیر و خسته شان تیر میکشید

But always, along the edges of the squares,

اما همیشه در حواشی میدانها

you would see these little criminals

این جانیان کوچک را می دیدی

standing

که ایستاده اند

and staring

و خیره گشته اند

at the continual falling of fountains of water.

به ریزش مداوم فواره های آب

Perhaps, still, behind the crushed eyes in the depths of frozen stillness,

شاید هنوز هم در پشت چشمهای له شده در عمق انجماد

something half-alive and confused

یک چیز نیم زنده مغشوش

had remained,

بر جای مانده بود

which, in its feeble effort, wanted

که در تلاش بی رمقش می خواست

to believe in the purity of the song of waters.

ایمان بیاورد به پاکی آواز آبها

Perhaps—but what an endless emptiness.

شاید ولی چه خالی بی پایانی

The sun was dead,

خورشید مرده بود

and no one knew

و هیچ کس نمی دانست

that the name of that sorrowful dove

که نام آن کبوتر غمگین

which had fled from hearts was faith.

کز قلب ها گریخته ایمانست

Ah, imprisoned voice,

آه ای صدای زندانی

will the splendour of your despair ever,

آیا شکوه یأس تو هرگز

from any side of this detested night,

از هیچ سوی این شب منفور

tunnel toward the light?

نقبی به سوی نور نخواهد زد ؟

Ah, imprisoned voice,

آه ای صدای زندانی

O last voice of voices…

ای آخرین صدای صدا ها ...