دیدار در شب

And the strange face

و چهره شگفت

said to me from the other side of the little window,

از آن سوی دریچه به من گفت

“The one who sees is right.

حق با کسیست که میبیند

I am frightening, like the feeling of being lost.

من مثل حس گمشدگی وحشت آورم

But, my God,

اما خدای من

how can anyone be afraid of me?

آیا چگونه می شود از من ترسید ؟

I, I, who have never

من من که هیچگاه

been anything but a light and wandering kite

جز بادبادکی سبک و ولگرد

upon the mist-covered rooftops of the sky,

بر پشت بامهای مه آلود آسمان

nothing else.

چیزی نبوده ام

And my love and desire and hatred and pain,

و عشق و میل و نفرت و دردم را

in the nocturnal estrangement of the cemetery,

در غربت شبانه قبرستان

a mouse named death has gnawed.”

موشی به نام مرگ جویده است

And the strange face, with those thin, trailing, frail lines

و چهره شگفت با آن خطوط نازک دنباله دار سست

whose flowing design the wind

که باد طرح جاریشان را

at every moment erased and transformed,

لحظه به لحظه محو و دگرگون می کرد

and its soft and long hair,

و گیسوان نرم و درازش

which the hidden movement of night carried away,

که جنبش نهانی شب می ربودشان

and spread over the whole expanse of night,

و بر تمام پهنه شب می گشودشان

like plants at the bottom of the sea,

همچون گیاههای ته دریا

flowed upon the other side of the little window,

در آن سوی دریچه روان بود

and cried, “Believe me, I am not alive.”

و داد زد باور کنید من زنده نیستم

Through it, the density of darkness,

من از ورای او تراکم تاریکی را

and the silver fruits of the pine, I still

و میوه های نقره ای کاج را هنوز

could see—ah, but it…

می دیدم آه ولی او ...

it glided over all of this,

او بر تمام این همه می لغزید

and its infinite heart rose,

و قلب بی نهایت او اوج می گرفت

as though it were the green feeling of the trees,

گویی که حس سبز درختان بود

and its eyes continued into eternity.

و چشمهایش تا ابدیت ادامه داشت

“You are right.

حق با شماست

Never, after my death,

من هیچگاه پس از مرگم

have I dared to look into the mirror.

جرات نکرده ام که در آینه بنگرم

And I am so dead

و آن قدر مرده ام

that nothing proves my death any longer.

که هیچ چیز مرگ مرا دیگر ثابت نمیکند

Ah,

آه

did you hear the sound of a cicada

آیا صدای زنجره ای را

which, sheltered by night, fled toward the moon,

که در پناه شب بسوی ماه میگریخت

from the far end of the garden?

از انتهای باغ شنیدید؟

I think that all the stars

من فکر میکنم که تمام ستاره ها

have migrated to a lost sky.

به آسمان گمشده ای کوچ کرده اند

And the city, the city was so silent.

و شهر ، شهر چه ساکت یود

Throughout the whole length of my journey,

من در سراسر طول مسیر خود

except for a group of pale statues,

جز با گروهی از مجسمه های پریده رنگ

and a few street sweepers,

و چند رفتگر

who smelled of rubbish and tobacco,

که بوی خاکروبه و توتون می دادند

and weary, sleepy patrolmen,

و گشتیان خسته خواب آلود

I encountered nothing.

با هیچ چیز روبرو نشدم

Alas,

افسوس

I am dead,

من مرده ام

and night still

و شب هنوز هم

seems to be the continuation of that same pointless night.”

گویی ادامه همان شب بیهوده ست

It fell silent,

خاموش شد

and over the wide expanse of its two eyes,

و پهنه وسیع دو چشمش را

the feeling of weeping brought bitterness and cloudiness.

احساس گریه تلخ و کدر کرد

“You who have hidden your faces

آیا شما که صورتتان را

in the shadow of the sorrowful mask of life,

در سایه نقاب غم انگیز زندگی

concealing them,

مخفی نموده اید

do you sometimes think of this despairing truth,

گاهی به این حقیقت یأس آور اندیشه میکنید

that those alive today

که زنده های امروزی

are nothing but the dregs of a living person?

چیزی به جز تفاله یک زنده نیستند ؟

It is as though a child

گویی که کودکی

has grown old within its first smile.

در اولین تبسم خود پیر گشته است

And the heart of this defaced inscription,

و قلب این کتیبه مخدوش

whose original lines have been tampered with,

که در خطوط اصلی آن دست برده اند

will no longer feel trust in its own stony authority.

به اعتبار سنگی خود دیگر احساس اعتماد نخواهد کرد

Perhaps the addiction to being,

شاید که اعتیاد به بودن

and the continual consumption of sedatives,

و مصرف مدام مسکن ها

have drawn the pure and simple human desires

امیال پاک و ساده انسانی را

into the abyss of decay.

به ورطه زوال کشانده است

Perhaps the soul,

شاید که روح را

to the isolation of an uninhabited island,

به انزوای یک جزیره نامسکون

has been exiled.

تبعید کرده اند

Perhaps I dreamed the cicada's voice.

شاید که من صدای زنجره را خواب دیده ام

Then these foot soldiers who patiently

پس این پیادگان که صبورانه

lean upon their wooden spears

بر نیزه های چوبی خود تکیه داده اند

are those wind-swift riders,

آن بادپا سوارانند

and these bent, thin opium addicts

و این خمیدگان لاغر افیونی

are those pure, lofty-minded mystics?

آن عارفان پاک بلند اندیش؟

Then it is true, true, that humanity

پس راست است ، راست که انسان

no longer awaits a revelation,

دیگر در انتظار ظهوری نیست

and that girls in love,

و دختران عاشق

with the long needle of embroidery,

با سوزن دراز بر و دری دوزی

have torn their credulous eyes?

چشمان زود باور خود را دریده اند ؟

Now the resonance of the cries of crows

اکنون طنین جیغ کلاغان

in the depths of the dreams of dawn

در عمق خوابهای سحرگاهی

is felt.

احساس می شود

The mirrors come to consciousness.

آینه ها به هوش می آیند

And the separate and solitary shapes

و شکل های منفرد و تنها

to the first drawn-out stretch of waking,

خود را به اولین کشاله بیداری

and to the hidden onslaught of ominous nightmares,

و به هجوم مخفی کابوسهای شوم

surrender themselves.

تسلیم میکنند

Alas, with all my memories,

افسوس من با تمام خاطره هایم

of blood, which sang nothing but a bloody epic,

از خون که جز حماسه خونین نمی سرود

and of pride, a pride which never

و از غرور ، غروری که هیچ گاه

lived itself so humbly,

خود را چنین حقیر نمی زیست

I stand at the end of my opportunity.

در انتهای فرصت خود ایستاده ام

And I listen—not a sound.

و گوش میکنم نه صدایی

And I stare—not the movement of a leaf.

و خیره میشوم نه ز یک برگ جنبشی

And my name, which was the breath of all that purity,

و نام من که نفس آن همه پاکی بود

no longer disturbs even the dust of tombs.”

دیگر غبار مقبره ها را هم بر هم نمی زند

It trembled,

لرزید

and collapsed upon its two sides,

و بر دو سوی خویش فرو ریخت

and its pleading hands, from the cracks,

و دستهای ملتمسش از شکافها

like long sighs toward me,

مانند آههای طویلی بسوی من

came forward.

پیش آمدند

“It is cold,

سرد است

and the winds sever my lines.

و بادها خطوط مرا قطع می کنند

Is there anyone in this land who still

آیا در این دیار کسی هست که هنوز

is not afraid of becoming acquainted

از آشنا شدن به چهره فنا شده خویش

with their own vanished face?

وحشت نداشته باشد ؟

Has the time not come

آیا زمان آن نرسیده ست

for this little window to open—open, open, open—

که این دریچه باز شود باز باز باز

for the sky to rain,

که آسمان ببارد

and for a man, over the corpse of his own dead self,

و مرد بر جنازه مرد خویش

to pray in lamentation?”

زاری کنان نماز گزارد؟

Perhaps it was the bird that cried,

شاید پرنده بود که نالید

or the wind among the trees,

یا باد در میان درختان

or I who, before the dead end of my own heart,

یا من که در برابر بن بست قلب خود

like a wave of regret and shame and pain,

چون موجی از تاسف و شرم و درد

was rising,

بالا می آمدم

and through the window I saw

و از میان پنجره می دیدم

that those two hands, those two bitter reproaches,

که آن دو دست ، آن دو سرزنش تلخ

still stretched toward my two hands,

و همچنان دراز به سوی دو دست من

in the brightness of a false dawn,

در روشنایی سپیده دمی کاذب

were dissolving,

تحلیل می روند

and a voice which, upon the cold horizon,

و یک صدا که در افق سرد

cried out,

فریاد زد

“Farewell.”

خداحافظ