وهم سبز

All day I was weeping in the mirror.

تمام روز در آینه گریه می کردم

Spring had entrusted my window

بهار پنجره ام را

to the green illusion of the trees.

به وهم سبز درختان سپرده بود

My body did not fit within the cocoon of my solitude.

تنم به پیله تنهاییم نمی گنجید

And the smell of my paper crown

و بوی تاج کاغذیم

had contaminated the space of that sunless territory,

فضای آن قلمرو بی آفتاب را

polluting it.

آلوده کرده بود

I could not, I could no longer.

نمی توانستم دیگر نمی توانستم

The sound of the alley, the sound of birds,

صدای کوچه صدای پرنده ها

the sound of felt-covered balls disappearing,

صدای گم شدن توب های ماهوتی

and the fleeing tumult of children,

و هایهوی گریزان کودکان

and the dance of balloons,

و رقص بادکنک ها

which, like bubbles of soapsuds,

که چون حباب های کف صابون

rose at the end of a stem of thread,

در انتهای ساقه ای از نخ صعود می کردند

and the wind, the wind which seemed

و باد ، باد که گویی

to breathe in the depths of the deepest, dark moments of lovemaking,

در عمق گودترین لحظه های تیره همخوابگی نفس می زد

pressed against the wall of the silent fortress of my confidence,

حصار قلعه خاموش اعتماد مرا

bearing down,

فشار می دادند

and through the old cracks called my heart by name.

و از شکافهای کهنه دلم را بنام می خواندند

All day, my gaze

تمام روز نگاه من

had remained fixed upon the eyes of my life,

به چشمهای زندگیم خیره گشته بود

upon those two anxious, frightened eyes,

به آن دو چشم مضطرب ترسان

which fled from my fixed gaze,

که از نگاه ثابت من میگریختند

and, like liars,

و چون دروغگویان

sought refuge in the safe isolation of eyelids.

به انزوای بی خطر پلکها پناه می آوردند

Which summit, which height?

کدام قله ، کدام اوج ؟

Do not all these twisting roads,

مگر تمامی این راههای پیچاپیچ

in that cold, sucking mouth,

در آن دهان سرد مکنده

reach the point of meeting and ending?

به نقطه تلاقی و پایان نمی رسند ؟

What did you give me, O simple, deceptive words,

به من چه دادید ای واژه های ساده فریب

and you, the discipline of limbs and desires?

و ای ریاضت اندامها و خواهشها ؟

If I had placed a flower in my hair,

اگر گلی به گیسوی خود می زدم

would it not have been more alluring than this deceit, this paper crown,

از این تقلب ، از این تاج کاغذین

which has begun to stink above my head?

که بر فراز سرم بو گرفته است فریبنده تر نبود ؟

How did the spirit of the wilderness seize me,

چگونه روح بیابان مرا گرفت

and the moon's enchantment take me far from the faith of the flock?

و سحر ماه ز ایمان گله دورم کرد

How did the incompleteness of my heart grow,

چگونه نا تمامی قلبم بزرگ شد

and no half complete this half?

و هیچ نیمه ای این نیمه را تمام نکرد

How did I stand and see

چگونه ایستادم و دیدم

the earth beneath my two feet becoming empty of support,

زمین به زیر دو پایم ز تکیه گاه تهی می شود

and the warmth of my mate's body

و گرمی تن جفتم

finding no way to the empty waiting of my body?

به انتظار پوچ تنم ره نمی برد

Which summit, which height?

کدام قله کدام اوج ؟

Give me shelter, O troubled lamps,

مرا پناه دهید ای چراغ های مشوش

O bright, doubtful houses,

ای خانه های روشن شکاک

upon whose sunny rooftops the washed garments,

که جامه های شسته در آغوش دودهای معطر

within the embrace of fragrant smoke, sway.

بر بامهای آفتابیتان تاب می خورند

Give me shelter, O simple, complete women,

مرا پناه دهید ای زنان ساده کامل

who, through the skin of your delicate fingertips,

که از ورای پوست سر انگشت های نازکتان

the course of the delightful movement of a fetus

مسیر جنبش کیف آور جنینی را

follow,

دنبال می کند

and within the opening of whose collars the air always

و در شکاف گریبانتان همیشه هوا

mingles with the smell of fresh milk.

به بوی شیر تازه می آمیزد

Which summit, which height?

کدام قله کدام اوج ؟

Give me shelter, O hearths full of fire, O horseshoes of happiness,

مرا پناه دهید ای اجاقهای پر آتش ای نعل های خوشبختی

and you, the song of copper vessels in the blackened kitchen,

و ای سرود ظرفهای مسین در سیاهکاری مطبخ

and you, the melancholy humming of the sewing machine,

و ای ترنم دلگیر چرخ خیاطی

and you, the day-and-night quarrel of carpets and brooms.

و ای جدال روز و شب فرشها و جاروها

Give me shelter, O all the greedy loves,

مرا پناه دهید ای تمام عشق های حریصی

whose bed of possession the painful desire for survival

که میل دردناک بقا بستر تصرفتان را

adorns with magical water,

به آب جادو

and drops of fresh blood.

و قطره های خون تازه می آراید

All day, all day,

تمام روز ، تمام روز

released, released like a carcass upon water,

رها شده ، رها شده چون لاشه ای بر آب

I advanced toward the most fearsome rock,

به سوی سهمناک ترین صخره پیش می رفتم

toward the deepest caves of the sea,

به سوی ژرف ترین غارهای دریایی

and the most flesh-eating fish.

و گوشتخوارترین ماهیان

And the delicate vertebrae of my back

و مهره های نازک پشتم

throbbed with the sensation of death.

از حس مرگ تیر کشیدند

I could not, I could no longer.

نمی توانستم ، دیگر نمی توانستم

The sound of my footsteps rose from the denial of the road.

صدای پایم از انکار راه بر می خاست

And my despair had grown wider than the patience of my soul.

و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود

And that spring, and that green-coloured illusion,

و آن بهار و آن وهم سبز رنگ

which passed across the little window, said to my heart,

که بر دریچه گذر داشت با دلم می گفت

“Look:

نگاه کن

you never advanced.

تو هیچگاه پیش نرفتی

You sank.”

تو فرو رفتی