فتح باغ

That crow which flew

آن کلاغی که پرید

above our heads,

از فراز سرما

and plunged into the troubled thought of a wandering cloud,

و فرو رفت در اندیشه آشفته ابری ولگرد

and whose voice crossed the breadth of the horizon like a short spear,

و صدایش همچون نیزه کوتاهی پهنای افق را پیمود

will carry the news of us with it to the city.

خبر ما را با خود خواهد برد به شهر

Everyone knows.

همه می دانند

Everyone knows

همه می دانند

that you and I, through that cold, sullen opening,

که من و تو از آن روزنه سرد عبوس

saw the garden,

باغ را دیدیم

and from that playful branch beyond reach,

و از آن شاخه بازیگر دور از دست

plucked the apple.

سیب را چیدیم

Everyone is afraid.

همه می ترسند

Everyone is afraid, but you and I

همه می ترسند اما من و تو

joined the lamp and water and mirror,

به چراغ و آب و آینه پیوستیم

and were not afraid.

و نترسیدیم

It is not a question of the frail bond of two names,

سخن از پیوند سست دو نام

and an embrace upon the old pages of a register.

و هم آغوشی در اوراق کهنه یک دفتر نیست

It is a question of my happy hair,

سخن از گیسوی خوشبخت منست

with the burned poppies of your kiss,

با شقایق های سوخته بوسه تو

and the intimacy of our bodies in their cunning,

و صمیمیت تن هامان در طراری

and the shining of our nakedness,

و درخشیدن عریانیمان

like the scales of fish in water.

مثل فلس ماهی ها در آب

It is a question of the silvery life of a song

سخن از زندگی نقره ای آوازیست

which, at dawn, the little fountain sings.

که سحرگاهان فواره کوچک می خواند

Within that flowing green forest,

ما در آن جنگل سبز سیال

one night, of the wild rabbits,

شبی از خرگوشان وحشی

and within that troubled, cold-blooded sea,

و در آن دریای مضطرب خونسرد

of the shells full of pearls,

از صدف های پر از مروارید

and upon that strange, conquering mountain,

و در آن کوه غریب فاتح

of the young eagles, we asked,

از عقابان جوان پرسیدیم

“What must be done?”

که چه باید کرد ؟

Everyone knows.

همه می دانند

Everyone knows.

همه می دانند

We have found the way to the cold and silent sleep of Simurghs.

ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان ره یافته ایم

We found the truth in the little garden,

ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

in the shy gaze of a nameless flower,

در نگاه شرم آگین گلی گمنام

and survival within a boundless moment,

و بقا را در یک لحظه نا محدود

when two suns gazed at one another.

که دو خورشید به هم خیره شدند

It is not a question of a frightened whisper in darkness.

سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست

It is a question of day and open windows,

سخن از روزست و پنجره های باز

and fresh air,

و هوای تازه

and a hearth in which useless things burn,

و اجاقی که در آن اشیا بیهده می سوزند

and an earth made fruitful by another sowing,

و زمینی که ز کشتی دیگر بارور است

and birth and growth and pride.

و تولد و تکامل و غرور

It is a question of our loving hands,

سخن از دستان عاشق ماست

which have built a bridge of messages of fragrance and light and breeze

که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم

above the nights.

بر فراز شبها ساخته اند

Come to the meadow,

به چمنزار بیا

to the great meadow,

به چمنزار بزرگ

and call me from behind the breaths of the silk flower,

و صدایم کن از پشت نفس های گل ابریشم

as the gazelle calls its mate.

همچنان آهو که جفتش را

The curtains are full of a hidden, stifled grief.

پرده ها از بغضی پنهانی سرشارند

And the innocent doves,

و کبوترهای معصوم

from the heights of their white tower,

از بلندی های برج سپید خود

look upon the earth.

به زمین می نگرند