به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

I shall greet the sun again,

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

the little stream which flowed within me,

به جویبار که در من جاری بود

the clouds which were my long thoughts,

به ابرها که فکرهای طویلم بودند

the painful growth of the garden's poplars, which with me

به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من

passed through dry seasons,

از فصل های خشک گذر می کردند

the flocks of crows

به دسته های کلاغان

which brought me the fragrance of nocturnal fields,

که عطر مزرعه های شبانه را

bringing it as a gift,

برای من به هدیه می آوردند

my mother, who lived in the mirror,

به مادرم که در آینه زندگی می کرد

and was the shape of my old age,

و شکل پیری من بود

and the earth, whose inflamed interior my desire for repetition

و به زمین که شهوت تکرار من درون ملتهبش را

filled with green seeds—I shall greet them again.

از تخمه های سبز می انباشت سلامی دوباره خواهم داد

I am coming, coming, coming,

می آیم می آیم می آیم

with my hair: the continuation of smells beneath the earth,

با گیسویم : ادامه بوهای زیر خاک

with my eyes: the dense experiences of darkness,

با چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریکی

with the bushes I have gathered from the thickets beyond the wall.

با بوته ها که چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار

I am coming, coming, coming,

می آیم می آیم می آیم

and the threshold fills with love.

و آستانه پر از عشق می شود

And upon the threshold, those who love,

و من در آستانه به آنها که دوست می دارند

and the girl who still stands there,

و دختری که هنوز آنجا

upon the love-filled threshold, I shall greet again.

در آستانه پرعشق ایستاده سلامی دوباره خواهم داد