پاییز

From the face of enchanting nature,

از چهره طبیعت افسونکار

I have shut my two sorrow-filled eyes,

بر بسته ام دو چشم پر از غم را

so that my fevered gaze may not behold

تا ننگرد نگاه تب آلودم

these manifestations of longing and mourning.

این جلوه های حسرت و ماتم را

Autumn, O traveller covered in dust,

پاییز ای مسافر خاک آلوده

what do you conceal in your skirts?

در دامنت چه چیز نهان داری

Apart from dead and withered leaves,

جز برگهای مرده و خشکیده

what other wealth do you bring the world?

دیگر چه ثروتی به جهان داری

What but sorrow does it give a poet's heart,

جز غم چه میدهد به دل شاعر

your heavy, dark, and silent dusk?

سنگین غروب تیره و خاموشت ؟

What but coldness and weariness does it bestow

جز سردی و ملال چه میبخشد

upon my suffering soul, your embrace?

بر جان دردمند من آغوشت ؟

Within your sorrow-laden silence,

در دامن سکوت غم افزایت

a slumbering grief torments me.

اندوه خفته می دهد آزارم

That lost desire dances

آن آرزوی گمشده می رقصد

behind the hazy curtains of my imagination.

در پرده های مبهم پندارم

Autumn, O song that stirs the imagination,

پاییز ای سرود خیال انگیز

autumn, O melody laden with anguish,

پاییز ای ترانه محنت بار

autumn, O dejected smile

پاییز ای تبسم افسرده

upon the face of enchanting nature.

بر چهره طبیعت افسونکار