وداع

I leave, weary, dejected, and forlorn,

می روم خسته و افسرده و زار

for my own ruined dwelling.

سوی منزلگه ویرانه خویش

By God, I take away from your city

به خدا می برم از شهر شما

my turbulent and maddened heart.

دل شوریده و دیوانه خویش

I take it away, so that in that distant place

می برم تا که در آن نقطه دور

I may wash it clean of the colour of a gaze,

شستشویش دهم از رنگ نگاه

wash it clean of the stain of love,

شستشویش دهم از لکه عشق

of all these misplaced and ruined desires.

زین همه خواهش بیجا و تباه

I take it away to keep it far from you,

می برم تا ز تو دورش سازم

from you, O apparition of present hope.

ز تو ای جلوه امید حال

I take it away to bury it alive,

می برم زنده بگورش سازم

so that henceforth it may not feel the breeze of reunion.

تا از این پس نکند باد وصال

A moan trembles.

ناله می لرزد

A tear dances.

می رقصد اشک

Ah, let me flee

آه بگذار که بگریزم من

from you, O bubbling spring of sin.

از تو ای چشمه جوشان گناه

Perhaps it is better that I keep my distance.

شاید آن به که بپرهیزم من

By God, I was a bud of joy.

بخدا غنچه شادی بودم

Love's hand came and plucked me from the branch.

دست عشق آمد و از شاخم چید

I became a flame of sighs—alas,

شعله آه شدم صد افسوس

for my lips never again reached those lips.

که لبم باز بر آن لب نرسید

At last the bonds of departure bound my feet.

عاقبت بند سفر پایم بست

I leave with a smile on my lips and a bleeding heart.

می روم خنده به لب ، خوینن دل

I leave; let go of my heart,

می روم از دل من دست بدار

O futile, fruitless hope.

ای امید عبث بی حاصل