افسانه تلخ

No hope with which to gladden my heart,

نه امیدی که بر آن خوش کنم دل

no message, no familiar messenger,

نه پیغامی نه پیک آشنایی

no gaze in any eye to stir temptation,

نه در چشمی نگاه فتنه سازی

no melody in a voice full of waves.

نه آهنگ پر از موج صدایی

From the city of light and love and pain and darkness,

ز شهر نور و عشق و درد و ظلمت

one dawn a woman went, her skirts trailing.

سحر گاهی زنی دامن کشان رفت

She was a bewildered bird that had lost its way,

پریشان مرغ ره گم کرده ای بود

who, weary and lamenting, went toward its nest.

که زار و خسته سوی آشیان رفت

Who ever shed a tear of sorrow after her?

کجا کس در قفایش اشک غم ریخت

Who ever understood her language?

کجا کس با زبانش آشنا بود

These strangers did not know

ندانستند این بیگانه مردم

that her cry was the echo of lamentations.

که بانگ او طنین ناله ها بود

She gazed into a pair of eyes, hoping to find

به چشمی خیره شد شاید بیابد

the hiding place of hope and desire.

نهانگاه امید و آرزو را

Alas, those two eyes that kindled fire

دریغا آن دو چشم آتش افروز

cast her into the lap of sin.

به دامان گناه افکند او را

They spoke to her of nothing but desire.

به او جز از هوس چیزی نگفتند

They saw in her nothing but outward beauty.

در او جز جلوه ظاهر ندیدند

Wherever she went, they sang into her ear

به هرجا رفت در گوشش سرودند

that woman had been created for pleasure.

که زن را بهر عشرت آفریدند

One night she fell into an embrace and cried,

شبی در دامنی افتاد و نالید

'Do not go! Let me, in this final moment,

مرو ! بگذار در این واپسین دم

quench my heart with the sight of you.'

ز دیدارت دلم سیراب گردد

The phantom vanished, and the door slammed shut.

شبح پنهان شد و در خورد بر هم

Why did she place her hope in a futile love?

چرا امید بر عشقی عبث بست ؟

Why did she sleep in the bed of his embrace?

چرا در بستر آغوش او خفت ؟

Why did she tell the secret of her maddened heart

چرا راز دل دیوانه اش را

into the ear of a lover with a stranger's nature?

به گوش عاشقی بیگانه خو گفت ؟

Why? She was a pure drop of dew

چرا؟...او شبنم پاکیزه ای بود

that fell into the snare of the sun's flower.

که در دام گل خورشید افتاد

One dawn, when her sun rose,

سحرگاهی چو خورشیدش بر آمد

she slipped into its thirsty mouth and died.

به کام تشنه اش لغزید و جان داد

She was a wine that stirred passion in a cup,

به جامی باده شور افکنی بود

burning with love for thirsty lips.

که در عشق لبانی تشنه می سوخت

Whenever a drinker came along,

چو می آمد ز ره پیمانه نوشی

she blazed with joy in the heart of the cup.

بقلب جام از شادی می افروخت

One night, suddenly, her waiting ended.

شبی نا گه سر آمد انتظارش

Her lips poured desire into a burning mouth.

لبش در کام سوزانی هوس ریخت

Why did that man rage against her soul?

چرا آن مرد بر جانش غضب کرد ؟

Why did he cling to the fragments of her cup?

چرا بر ذره های جامش آویخت ؟

Now here she is, and here this cold silence:

کنون این او و این خاموشی سرد

no message, no familiar messenger,

نه پیغامی نه پیک آشنایی

no gaze in any eye to stir temptation,

نه در چشمی نگاه فتنه سازی

no melody in a voice full of waves.

نه آهنگ پر از موج صدایی