عصیان

Do not fasten the lock of silence upon my lips,

به لبهایم مزن قفل خموشی

for in my heart I have a story still untold.

که در دل قصه ای ناگفته دارم

Unfasten the heavy bonds from my feet,

ز پایم باز کن بند گران را

for this yearning has left my heart distraught.

کزین سودا دلی آشفته دارم

Come, man, you selfish creature,

بیا ای مرد ای موجود خودخواه

come and open the doors of the cage.

بیا بگشای درهای قفس را

If you have kept me imprisoned for a lifetime,

اگر عمری به زندانم کشیدی

release me now for this one breath.

رها کن دیگرم این یک نفس را

I am that bird, that bird who for so long

منم آن مرغ آن مرغی که دیریست

has carried the thought of flight in her head.

به سر اندیشه پرواز دارم

My song became a lament within my narrow breast.

سرود ناله شد در سینه تنگ

My days came to their end in longing.

به حسرتها سر آمد روزگارم

Do not fasten the lock of silence upon my lips,

به لبهایم مزن قفل خموشی

for I must speak my own secret,

که من باید بگویم راز خودرا

and bring to the ears of the world's people

به گوش مردم عالم رسانم

the fiery resonance of my voice.

طنین آتشین آواز خود را

Come, open the door so I may spread my wings

بیا بگشای در تا پر گشایم

toward the bright sky of poetry.

بسوی آسمان روشن شعر

If you let me fly,

اگر بگذاریم پرواز کردن

I shall become a flower in the garden of poetry.

گلی خواهم شدن در گلشن شعر

My lips, with their sweet kiss, belong to you.

لبم بوسه شیرینش از تو

My body, with its fragrant scent, belongs to you.

تنم با بوی عطرآگینش از تو

My gaze, with its hidden sparks,

نگاهم با شررهای نهانش

my heart, with its blood-filled lament, belong to you.

دلم با ناله خونینش از تو

But, man, you selfish creature,

ولی ای مرد ای موجود خودخواه

do not say, 'Your poetry is shameful, shameful.'

مگو ننگ است این شعر تو ننگ است

Do you know nothing of these troubled souls?

بر آن شوریده حالان هیچ دانی

The space within this cage is narrow, narrow.

فضای این قفس تنگ است تنگ است

Do not say, 'Your poetry was sin from head to foot.'

مگو شعر تو سر تا پا گنه بود

Give me a cup of this shame and sin.

از این ننگ و گنه پیمانه ای ده

Paradise, its heavenly maidens, and the waters of Kawthar are yours.

بهشت و حور و آب کوثر از تو

Give me a home in the depths of hell.

مرا در قعر دوزخ خانه ای ده

A book, solitude, a poem, silence—

کتابی خلوتی شعری سکوتی

these are my intoxication, the rapture of life.

مرا مستی و سکر زندگانی است

What sorrow if I have no way into a paradise,

چه غم گر در بهشتی ره ندارم

when within my heart is an everlasting paradise?

که در قلبم بهشتی جاودانی است

At night, when the moon dances quietly

شبانگاهان که مه می رقصد آرام

amid the mute and silent sky,

میان آسمان گنگ و خاموش

you are asleep, and I, drunk with desires,

تو در خوابی و من مست هوسها

take the body of moonlight into my arms.

تن مهتاب را گیرم در آغوش

The breeze stole a thousand kisses from me.

نسیم از من هزاران بوسه بگرفت

I bestowed a thousand kisses upon the sun.

هزاران بوسه بخشیدم به خورشید

In that prison, where you were among the prisoners,

در آن زندان که زندانیان تو بودی

one night a kiss shook my very foundations.

شبی بنیادم از یک بوسه لرزید

Cast aside this talk of reputation, man,

بدور افکن حدیث نام ای مرد

for my shame has given me a drunken pleasure.

که ننگم لذتی مستانه داده

That Lord will forgive me

مرا میبخشد آن پروردگاری

who gave the poet a maddened heart.

که شاعر را دلی دیوانه داده

Come, open the door so I may spread my wings

بیا بگشای در تا پر گشایم

toward the bright sky of poetry.

بسوی آسمان روشن شعر

If you let me fly,

اگر بگذاریم پرواز کردن

I shall become a flower in the garden of poetry.

گلی خواهم شدن در گلشن شعر