آیینه شکسته

Yesterday, remembering you and that enchanting love,

دیروز به یاد تو و آن عشق دل انگیز

I dressed my body in a green gown.

بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم

Again I gazed upon my face in the mirror,

در آینه بر صورت خود خیره شدم باز

and slowly untied the ribbon from my hair.

بند از سر گیسویم آهسته گشودم

I brought perfume and sprinkled it upon my head and breast.

عطر آوردم بر سر و بر سینه فشاندم

Coyly I lined my eyes with kohl.

چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم

I let my hair tumble over my shoulders,

افشان کردم زلفم را بر سر شانه

and gently placed a beauty mark at the corner of my lips.

در کنج لبم خالی آهسته نشاندم

Then I said to myself, 'Alas, he is not here

گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نیست

to be astonished by all this enchantment and charm,

تا مات شود زین همه افسونگری و ناز

to see the green gown upon my body

چون پیرهن سبز ببیند به تن من

and say with a smile, "You have become so beautiful again."'

با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز

He is not here to gaze into the pupils of my dark eyes

او نیست که در مردمک چشم سیاهم

and see the reflection of his own face.

تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند

What use is this loosened hair to me tonight?

این گیسوی افشان به چه کار آیدم امشب

Where is his hand, to make its home within it?

کو پنجه او تا که در آن خانه گزیند

He is not here, when he falls into my embrace,

او نیست که بوید چو در آغوش من افتد

to breathe, like a madman, the enchanting fragrance of my body.

دیوانه صفت عطر دلآویز تنم را

O mirror, I have died of longing and regret—

ای آینه مردم من از حسرت و افسوس

and he, too, who would clasp my body to his breast.

او نیز که بر سینه فشارد بدنم را

I gazed at the mirror, and it listened to me.

من خیره به آینه و او گوش به من داشت

I said, “How will you solve this difficulty of ours?”

گفتم که چه سان حل کنی این مشکل ما را

It broke and cried, “In telling you of my own sorrow,

بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش

what can I say, woman? You have broken my heart.”

ای زن چه بگویم که شکستی دل ما را