بیمار

A sick child sleeps against me,

طفلی غنوده در بر من بیمار

with red cheeks flushed by fever,

با گونه های سرخ تب آلوده

with tangled, dishevelled hair,

با گیسوان در هم آشفته

who has found no relief from pain until midnight.

تا نیمه شب ز درد نیاسوده

At every moment, within my hand, tremble

هر دم میان پنجه من لرزد

his thin and feverish fingers.

انگشتهای لاغر و تبدارش

I cry, “O God,

من ناله میکنم که خداوندا

take my life and spare him so much suffering.”

جانم بگیر و کم بده آزارش

Sometimes, amid the terror of solitude,

گاهی میان وحشت تنهایی

I ask myself what his fate will be.

پرسم ز خود که چیست سرانجامش

My tears roll down my cheeks

اشکم به روی گونه فرو غلطد

when I hear his name in my own lament.

چون بشنوم ز ناله خود نامش

O stars, absorbed in watching,

ای اختران که غرق تماشایید

this is my child who is ill.

این کودک منست که بیمارست

I have not slept from night until dawn, and you can see:

شب تا سحر نخفتم و می بینید

these are my eyes that keep awake.

این دیده منست که بیدارست

I remember how he would ask for a kiss

یادم آید که بوسه طلب میکرد

with enchanting, exuberant laughter,

با خنده های دلکش مستانه

or sit with a restless gaze,

یا می نشست با نگهی بی تاب

waiting to eat his breakfast.

در انتظار خوردن صبحانه

Sometimes his voice reaches my ear:

گاهی بگوش من رسد آوایش

“Mama, my heart burns from such exhaustion.”

ماما دلم ز فرط تعب سوزد

Within a disordered bed, I see

بینم درون بستر مغشوشی

a child burning in the fire of fever.

طفلی میان آتش تب سوزد

The night is silent, and against me he moans,

شب خامش است و در بر من نالد

his soul exhausted by the severity of his illness.

او خسته جان ز شدت بیماری

At my anxiety and terror, there laugh

بر اضطراب و وحشت من خندد

the solitary strokes of the wall clock.

تک ضربه های ساعت دیواری