راز من

My lot is nothing but longing.

هیچ جز حسرت نباشد کار من

Ill fortune, a stranger, became my companion.

بخت بد بیگانه ای شد یار من

Though innocent, they chained my feet.

بی گنه زنجیر بر پایم زدند

Alas for this prison of mine, so full of anguish.

وای از این زندان محنت بار من

Alas for this eye that secretly searches,

وای از این چشمی که می کاود نهان

day and night, for my secret within my eyes.

روز و شب در چشم من راز مرا

He puts his ear to the door, hoping to hear,

گوش بر در مینهد تا بشنود

perhaps, my lost voice.

شاید آن گمگشته آواز مرا

Sometimes he asks, “What is your sorrow?

گاه می پرسد که اندوهت ز چیست

Why, after all, are your thoughts so troubled?

فکرت آخر از چه رو آشفته است

Do not hide this secret without cause.

بی سبب پنهان مکن این راز را

A mute pain lies asleep within your gaze.”

درد گنگی در نگاهت خفته است

Sometimes he laments before others,

گاه می نالد به نزد دیگران

“She is no longer yesterday's girl.

کو دگر آن دختر دیروز نیست

Ah, that fresh and smiling girl of mine

آه آن خندان لب شاداب من

is not this dejected, mysterious woman.”

این زن افسرده مرموز نیست

Sometimes he tries, through the magic of love,

گاه میکوشد که با جادوی عشق

to enter my heart and enchant me.

ره به قلبم برده افسونم کند

Sometimes he wants, with an angry shout,

گاه می خواهد که با فریاد خشم

to force me out of this fortress of secrets.

زین حصار راز بیرونم کند

Sometimes he says, “Where is it? What became

گاه میگوید که : کو ، آخر چه شد

of that intoxicated, enchanting gaze of yours?

آن نگاه مست و افسونکار تو ؟

That warm smile that once brought happiness

دیگر آن لبخند شادی بخش و گرم

no longer appears upon your feverish lips.”

نیست پیدا بر لب تبدار تو

Distraught, I fix my eyes upon him,

من پریشان دیده می دوزم بر او

and silently lament, “This is what there is.”

بی صدا نالم که : اینست آنچه هست

I myself do not know what my sorrow is.

خود نمیدانم که اندوهم ز چیست

Under my breath I say, “How utterly I have lost myself.”

زیر لب گویم : چه خوش رفتم ز دست

There is no kindred voice to whom I can tell

همزبانی نیست تا برگویمش

the secret of this terrifying sorrow of mine.

راز این اندوه وحشتبار خویش

Surely no one has ever, as I have,

بیگمان هرگز کسی چون من نکرد

made herself the cause of her own suffering.

خویشتن را مایه آزار خویش

This sorrow upon my soul comes from me.

از منست این غم که بر جان منست

There is no remedy now for what I have brought upon myself.

دیگر این خود کرده را تدبیر نیست

With my feet in chains, I lament that I have

پای در زنجیر می نالم که هیچ

no affinity with the links of the chain.

الفتم با حلقه زنجیر نیست

Ah, this is what you sought so eagerly:

آه اینست آنچه می جستی به شوق

my secret, the secret of a maddened reed,

راز من راز نی دیوانه خو

the secret of a being whose thoughts contained

راز موجودی که در فکرش نبود

not a trace of concern for reputation and honour,

ذره ای سودای نام و آبرو

the secret of a being who is now nothing

راز موجودی که دیگر هیچ نیست

but a hateful presence to you.

جز وجودی نفرت آور بهر تو

Ah, this is not what torments me;

آه نیست آنچه رنجم میدهد

otherwise, why should I fear your anger and displeasure?

ورنه کی ترسم ز خشم و قهر تو