دختر و بهار

The girl sat alone beside the window and said,

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت

“O daughter of spring, I envy you.

ای دختر بهار حسد می برم به تو

Your fragrance, flowers, song, and intoxication—

عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا

by God, I would buy them from you with whatever you desire.”

با هر چه طالبی بخدا می خرم ز تو

Upon the young branch of a tree, a blossom

بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

coyly opened its two closed eyes.

با ناز میگشود دو چشمان بسته را

At the edge of silver-coloured water, a crested bird washed

میشست کاکلی به لب آب تقره فام

its delicate, beautiful, weary wings.

آن بالهای نازک زیبای خسته را

The sun laughed, and from the waves of its laughter,

خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش

an enchanting brightness ran across the face of day.

بر چهر روز روشنی دلکشی دوید

A little wave crept forward, and a breeze into its ear

موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او

sang a secret; the wave gently slipped away.

رازی سرود و موج بنرمی از او رمید

The gardener laughed: “At last spring has come.

خندید باغبان که سرانجام شد بهار

The tree I planted has blossomed now.”

دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

The girl heard and said, “What use is this spring?

دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار

So many springs have passed when I had no spring.”

ای بس بهارها که بهاری نداشتم

The thirsty sun on the other side of the sky

خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان

seemed to be seated within a brazier of blood.

گویی میان مجمری از خون نشسته بود

The day was passing, and lost in a strange thought,

می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب

the girl sat sorrowfully beside the window.

دختر کنار پنجره محزون نشسته بود