خانه متروک

I know that now, from that distant house,

دانم اکنون از آن خانه دور

the joy of life has taken flight.

شادی زندگی پر گرفته

I know that now a child, lamenting,

دانم اکنون که طفلی به زاری

has fallen into mourning for his mother's absence.

ماتم از هجر مادر گرفته

At every moment, across my imagination runs

هر زمان می دود در خیالم

an image of an empty, cold bed,

نقشی از بستری خالی و سرد

the image of a hand that searched in despair

نقش دستی که کاویده نومید

for a body within it, with sorrow and pain.

پیکری را در آن با غم و درد

I see there, beside the stove,

بینم آنجا کنار بخاری

the shadow of a frail and trembling figure,

سایه قامتی سست و لرزان

the shadow of arms that seem

سایه بازوانی که گویی

to have let life go so easily.

زندگی را رها کرده آسان

Farther away, a child sleeps sadly

دورتر کودکی خفته غمگین

against a weary, aged nurse.

در بر دایه خسته و پیر

Upon the pattern of flowers in the carpet,

بر سر نقش گلهای قالی

a cup of milk has overturned.

سرنگون گشته فنجانی از شیر

The window is open, and in its shadow

پنجره باز و در سایه آن

the flowers' colours have faded toward yellow.

رنگ گلها به زردی کشیده

A curtain has fallen upon the door's shoulder.

پرده افتاده بر شانه در

The water in the vase has run out.

آب گلدان به آخر رسیده

The cat, with cold and lightless eyes,

گربه با دیده ای سرد و بی نور

steps softly and heavily.

نرم و سنگین قدم میگذارد

The candle, within its final flame,

شمع در آخرین شعله خویش

takes the road toward nothingness.

ره به سوی عدم میسپارد

I know that now, from that distant house,

دانم اکنون کز آن خانه دور

the joy of life has taken flight.

شادی زندگی پر گرفته

I know that now a child, lamenting,

دانم اکنون که طفلی به زاری

has fallen into mourning for his mother's absence.

ماتم از هجر مادر گرفته

But I, weary of soul and distraught,

لیک من خسته جان و پریشان

follow the road of desire.

می سپارم ره آرزو را

My burden is poetry, and my beloved is poetry.

بار من شعر و دلدار من شعر

I go to attain my beloved.

می روم تا بدست آرم او را