اندوه

The Karun, like a girl's dishevelled hair,

کارون چو گیسوان پریشان دختری

twists over the bare shoulders of the earth.

بر شانه های لخت زمین تاب می خورد

The sun has gone, and the hot breaths of night

خورشید رفته است و نفس های داغ شب

strike the throbbing breasts of the water.

بر سینه های پر تپش آب می خورد

Far from my fixed gaze, the southern shore,

دور از نگاه خیره من ساحل جنوب

drunk with love, fell into the embrace of moonlight.

افتاد مست عشق در آغوش نور ماه

Night, with a thousand shining eyes full of blood,

شب با هزار چشم درخشان و پر زخون

peers into the beds of innocent lovers.

سر می کشد به بستر عشاق بی گناه

The reed bed sleeps silently, and an unknown bird

نیزار خفته خامش و یک مرغ ناشناس

cries out each moment from its dark depths.

هر دم ز عمق تیره آن ضجه می کشد

Moonlight runs to see, amid all this,

مهتاب می دود که ببیند در این میان

what the little bird suffers in the grip of terror.

مرغک میان پنجه وحشت چه می کشد

Upon the waters of the river's shore, the shadows of palms

بر آبهای ساحل شط سایه های نخل

tremble in the pleasure-seeking breeze of midnight.

می لرزد از نسیم هوسباز نیمه شب

The indistinct murmur of the frogs

آوای گنگ همهمه قورباغه ها

has wound through midnight's silence, so full of secrets.

پیچیده در سکوت پر از راز نیمه شب

In the enchantment born of the night's beauty,

در جذبه ای که حاصل زیبایی شب است

the distant dream of you draws near.

رویای دور دست تو نزدیک می شود

Your scent rises in waves there upon the water.

بوی تو موج می زند آنجا بروی آب

Your eyes shine and grow dark.

چشم تو می درخشد و تاریک می شود

Poor heart, which with all its hope and longing

بیچاره دل که با همه امید و اشتیاق

broke and became, in your hands, the prison of my love.

بشکست و شد به دست تو زندان عشق من

You went into your own river and departed from this land,

در شط خویش رفتی و رفتی از این دیار

O branch broken by the storm of my love.

ای شاخه شکسته ز طوفان عشق من