صبر سنگ

On the first day, I told myself,

روز اول پیش خود گفتم

“I shall never see him again.”

دیگرش هرگز نخواهم دید

On the second day, I said it again,

روز دوم باز میگفتم

but with sorrow and with doubt.

لیک با اندوه و با تردید

The third day also passed, yet

روز سوم هم گذشت اما

I remained true to my promise.

بر سر پیمان خود بودم

The darkness of the prison was killing me,

ظلمت زندان مرا میکشت

yet I remained my own jailer.

باز زندانبان خود بودم

That mad and rebellious self of mine

آن من دیوانه عاصی

raised a tumult within me,

در درونم هایهو می کرد

pounded her fists against the walls,

مشت بر دیوارها میکوفت

and searched for a little opening.

روزنی را جستجو می کرد

She wandered within me

در درونم راه میپیمود

like a spirit in a chamber at night.

همچو روحی در شبستانی

She cast a shadow within me

بر درونم سایه می افکند

like a cloud over a desert.

همچو ابری بر بیابانی

At midnight, in sleep, I heard

می شنیدم نیمه شب در خواب

the sobbing of her tears.

هایهای گریه هایش را

Within my voice, I listened

در صدایم گوش میکردم

to the flowing pain of her voice.

درد سیال صدایش را

Ashamed, I called her back to me:

شرمگین می خواندمش بر خویش

“Why do you weep in vain?”

از چه رو بیهوده گریانی

Amid her tears, she cried,

در میان گریه می نالید

“I love him—do you not know?”

دوستش دارم نمی دانی

Her cry was that trembling cry

بانگ او آن بانگ لرزان بود

that rose from a distant world.

کز جهانی دور بر میخاست

But whenever it echoed within me,

لیک درمن تا که می پیچید

a dead man rose from the grave,

مرده ای از گور بر می خاست

a dead man from whose body poured

مرده ای کز پیکرش می ریخت

the passionate fragrance of night-scented flowers.

عطر شور انگیز شب بوها

My heart trembled within my breast

قلب من در سینه می لرزید

like the hearts of young gazelles.

مثل قلب بچه آهو ها

He came forward in the darkness.

در سیاهی پیش می آمد

His body was made of particles of darkness.

جسمش از ذرات ظلمت بود

As he drew closer to me,

چون به من نزدیکتر میشد

he was a dark abyss of pleasure.

ورطه تاریک لذت بود

I sat wearily in bed,

می نشستم خسته در بستر

gazing into the eyes of dreams.

خیره در چشمان رویاها

The little boat of my thoughts quietly

زورق اندیشه ام آرام

passed beyond the boundaries of worlds.

می گذشت از مرز دنیا ها

Again, a dust-covered image

باز تصویری غبار آلود

of that little night, that night of our meeting,

زان شب کوچک ، شب میعاد

of that silent room, overflowing

زان اطاق ساکت سرشار

with groundless happiness.

از سعادت های بی بنیاد

In the darkness, my hands

در سیاهی دستهای من

blossomed from the touch of his hands.

می شکفت از حس دستانش

He was the shape of my bewilderment.

شکل سرگردانی من بود

His eyes smelled of sorrow.

بوی غم می داد چشمانش

Our roots were in the darkness;

ریشه هامان در سیاهی ها

our hearts were fruits of light.

قلب هامان میوه های نور

We filled one another

یکدیگر را سیر میکردیم

with the spring of distant gardens.

با بهار باغهای دور

I sat wearily in bed,

می نشستم خسته در بستر

gazing into the eyes of dreams.

خیره در چشمان رویا ها

The little boat of my thoughts quietly

زورق اندیشه ام آرام

passed beyond the boundaries of worlds.

میگذشت از مرز دنیا ها

The days passed, and now

روزها رفتند و من دیگر

I myself no longer know which self I am:

خود نمیدانم کدامینم

am I that proud, stubbornly proud self,

آن مغرور سر سخت مغرورم

or my long-defeated self?

یا من مغلوب دیرینم ؟

If I break my promise,

بگذرم گر از سر پیمان

this sorrow will kill me once more.

میکشد این غم دگر بارم

I sit; perhaps he will come,

می نشینم شاید او آید

at last, one day, to see me.

عاقبت روزی به دیدارم