از دوست داشتن

Tonight, from the sky of your eyes,

امشب از آسمان دیده تو

stars rain upon my poem.

روی شعرم ستاره میبارد

In the white silence of the pages,

در سکوت سپید کاغذها

my fingers sow sparks.

پنجه هایم جرقه میکارد

My mad, feverish poem,

شعر دیوانه تب آلودم

ashamed of the furrows of desire,

شرمگین از شیار خواهشها

has its body burned once more

پیکرش را دوباره می سوزد

by the everlasting thirst of fires.

عطش جاودان آتشها

Yes, it is the beginning of loving,

آری آغاز دوست داشتن است

though the end of the road is unseen.

گرچه پایان راه ناپیداست

I shall think no longer of the end,

من به پایان دگر نیندیشم

for this loving itself is beautiful.

که همین دوست داشتن زیباست

Why shrink from darkness?

از سیاهی چرا حذر کردن

The night is full of diamond drops.

شب پر از قطره های الماس است

What remains of the night

آنچه از شب به جای می ماند

is the intoxicating fragrance of jasmine.

عطر سکر آور گل یاس است

Ah, let me lose myself in you,

آه بگذار گم شوم در تو

so no one finds a trace of me.

کس نیابد ز من نشانه من

Let the burning spirit of my moist sigh

روح سوزان آه مرطوب من

blow upon the body of my song.

بوزد بر تن ترانه من

Ah, let me, through this open window,

آه بگذار زین دریچه باز

lying within the silk of dreams,

خفته در پرنیان رویا ها

set out with wings of light,

با پر روشنی سفر گیرم

and pass beyond the walls of worlds.

بگذرم از حصار دنیاها

Do you know what I want from life?

دانی از زندگی چه میخواهم

To be you—you, you from head to toe.

من تو باشم ، تو ، پای تا سر تو

If life were lived a thousand times,

زندگی گر هزار باره بود

you once again, you once again.

بار دیگر تو بار دیگر تو

What lies hidden within me is a sea.

آنچه در من نهفته دریاییست

How could I have the strength to conceal it?

کی توان نهفتنم باشد

Of this fearsome storm, to you

با تو زین سهمگین طوفانی

I wish I had the strength to speak.

کاش یارای گفتنم باشد

I am so full of you that I want

بس که لبریزم از تو می خواهم

to run amid the deserts,

بدوم در میان صحراها

to dash my head against the mountain's rock,

سر بکوبم به سنگ کوهستان

to dash my body against the waves of seas.

تن بکوبم به موج دریا ها

I am so full of you that I want

بس که لبریزم از تو می خواهم

to fall away from myself like dust,

چون غباری ز خود فرو ریزم

to lay my head quietly beneath your feet,

زیر پای تو سر نهم آرام

to cling to your light shadow.

به سبک سایه تو آویزم

Yes, it is the beginning of loving,

آری آغاز دوست داشتن است

though the end of the road is unseen.

گرچه پایان راه نا پیداست

I shall think no longer of the end,

من به پایان دگر نیندیشم

for this loving itself is beautiful.

که همین دوست داشتن زیباست