خواب

Night settled upon the dark windowpanes,

شب بر روی شیشیه های تار

quietly, like feverish ash.

مینشست آرام چون خاکستری تبدار

The wind kept overturning the shapes of shadows in the courtyard.

باد نقش سایه ها را در حیاط خانه هر دم زیر و رو میکرد

The morning-glory vine billowed like smoke above the wall.

پیچ نیلوفر چو دودی موج می زد بر سر دیوار

Among the pines, the sorcerer moonlight,

در میان کاجها جادوگر مهتاب

with its dim lamp, crept quietly,

با چراغ بی فروغش می خزید آرام

as though seeking its own wandering soul in the grave of darkness.

گویی او در گور ظلمت روح سرگردان خود را جستجو میکرد

I crept into the heart of my bed,

من خزیدم در دل بستر

weary of anxiety and silence.

خسته از تشویش و خاموشی

I said, “O sleep, O fingertip that unlocks green gardens,

گفتم ای خواب ای سر انگشت کلید باغهای سبز

your eyes the dark pool of the fish of peace,

چشمهایت برکه تاریک ماهی های آرامش

open your bundle over my weeping child,

کولبارت را بروی کودک گریان من بگشا

and carry me with you to the pink land of the fairies of forgetfulness.”

و ببر با خود مرا به سرزمین صورتی رنگ پری های فراموشی